ถึงจะพูดแบบนั้น แต่เสิ่นปิงฉือไม่มีทางพูดออกมา ถ้าพูดออกมาเธอก็ไม่ใช่คนแล้ว
หลานสือซีออกจากห้องพลางปรับต่างหูของตัวเองไปด้วย รอยยิ้มอ่อนโยน
“เจาเจาจ๋า เร็วๆนี้งานหมั้นกำลังจะถึงแล้วนะ เธอกับอวี่หลี่เตรียมตัวกันเป็นยังไงบ้าง?”
พอหลานสือซีเดินเข้ามา ก็เห็นเสิ่นปิงฉือนอนขี้เกียจอยู่บนโซฟา ขายาวห้อยอยู่ข้างโซฟา ยังใส่ชุดนอนผ้าไหมอยู่เลย กำลังกินองุ่น
“ลุกขึ้นมากินเถอะนะคนดี อย่างนี้เดี๋ยวติดคอเอา”
เสิ่นปิงฉือนั่งตัวขึ้นอย่างเสียไม่ได้ เหมือนตุ๊กตาผ้าขี้เกียจ โยนองุ่นเข้าปากไปหนึ่งลูก หลานสือซียังคงถามต่อ
“นี่ใกล้จะถึงงานหมั้นแล้วนะ มีพิธีการใหญ่ ของตอบแทนจากฝ่ายหญิงอะไรตั้งหลายอย่าง ลูกรู้เรื่องอะไรบ้างไหม ครั้งนี้คุณน้าหลิงเขาเจาะจงเลือกวันดีๆ มาให้นะ”
พอเสิ่นปิงฉือได้ยินว่าเป็นวันดีที่หลิงชิงเหลียนให้คนดูดวงมา ก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมาเลย เพราะคราวก่อนเรื่องเซียมซีเรื่องคู่ก็รู้สึกผิดอยู่ เธอเลยทำตัวเรียบร้อยขึ้นหน่อย
“ช่วงก่อนเขาบอกฉันมานิดหน่อยค่ะ เขาบอกว่าเรื่องพวกนั้นฉันไม่ต้องจัดการอะไรเลย แค่ไปปรากฏตัวก็พอ”
ก็แค่ให้เธอได้รับรู้ ส่วนเรื่องอื่นๆ เธอไม่ต้องกังวลแม้แต่น้อย
หลานสือซีได้ยินก็แสร้งเม้มปากแล้วมองเธอ “เห็นไหมละ ก็อวี่หลี่น่ะเข้าใจเธอดีเกินไป รู้ว่าเธอขี้เกียจ เลยไม่ให้เธอต้องกังวลอะไรเลย”
เซี่ยอวี่หลี่ในฐานะประธานกลุ่มธุรกิจใหญ่ ปริมาณงานมหาศาลที่คนทั่วไปเทียบไม่ติด แถมยังต้องหาเวลาเตรียมงานพวกนี้อีก นับว่าเหนื่อยจริงๆ
เสิ่นปิงฉือรู้ดี เลยใช้นิ้วพันปอยผมสีน้ำตาลเล่น “งั้นฉันต้องทำอะไรเพื่อตอบแทนเขาหน่อยไหม?”
ทำกับข้าวดีไหม ครั้งก่อนเขากินอย่างมีความสุข ขนาดติดคอยังถือว่าดีเลย น่าจะได้นะ
แต่ทำกับข้าวอย่างเดียวเหมือนยังไม่พอ งั้นให้ของขวัญเขาดีกว่าไหม?
แต่ว่าเขากลับไม่ขาดอะไรเลยสักอย่าง
เสิ่นปิงฉือเริ่มกลุ้มใจ ไม่รู้ว่าเซี่ยอวี่หลี่มีความต้องการอะไรบ้าง
“แม่จ๋า เขาดูเหมือนไม่ขาดอะไรเลย หนูไม่รู้จะให้อะไรเขาดีค่ะ”