เสิ่นปิงฉือเอียงศีรษะน้อยๆ
เขาคงจะหมายความว่าช่อดอกไม้ของเขาใหญ่กว่าของซูจิงเหยียนใช่ไหม
เสิ่นปิงฉือลองเทียบดูอีกที ก็พบว่ามันจริง ดอกของเซี่ยอวี่หลี่ใหญ่กว่าของซูจิงเหยียนอีกหน่อย จึงยิ้มบางๆ “อืม เห็นแล้วนะ ฉันชอบอันใหญ่”
อันใหญ่ อันสวย อันแวววาว เธอชอบหมดทั้งนั้น
เธอต้องการความเด่นดัง ต้องการที่หนึ่ง อะไรๆก็ต้องการสิ่งที่ดีที่สุด เขาย่อมรู้อยู่แล้ว
เซี่ยอวี่หลี่ลูบไล้แหวนที่ปลายนิ้วเงียบๆ กล่าวเสียงเบา “ปิงฉือ สิ่งที่คุณครอบครอง ย่อมต้องเป็นสิ่งที่ใหญ่ที่สุด”
รวมถึงของเขาด้วย......
เสิ่นปิงฉือพยักหน้าอย่างคล้ายเข้าใจปนไม่เข้าใจ แม้เธอจะชอบใหญ่ๆ แต่บางอย่างใหญ่ไปก็ไม่สวยหรอกนะ
แต่ตอนนี้เธอไม่อยากเถียงเซี่ยอวี่หลี่ ดีที่สุดคือพูดตามใจเขา
บรรยากาศกลับอึดอัดอีกครั้ง เสิ่นปิงฉือนั่งบนโซฟา หันหน้าเข้าหาเขา ยังใส่ชุดบัลเลต์ไม่ทันเปลี่ยน สวมรองเท้าแตะกระต่ายสีชมพู ก้มมองรองเท้าหนังพื้นบางสีดำของเขา
เหนือขึ้นไปคือเรียวขายาวยาว ไขว้กันอย่างสบายๆ ดูเปี่ยมด้วยกลิ่นอายขุนนางที่เชื่องช้าอย่างมีเสน่ห์
เสื้อเทรนช์โค้ตชุดนี้เข้ากับเขามากวันนี้ รูปร่างเพรียวบาง ไหล่กว้างเอวคอด เซี่ยอวี่หลี่หลับตาลงมองเธอเล็กน้อย มีเงาตกกระทบที่เปลือกตา ท่วงท่าศักดิ์สิทธิ์ดุจหยก สูงส่งยิ่งนัก
“ขอถามหน่อยได้ไหมครับ ทำไมคุณไม่ตอบข้อความของผม” คำถามของเซี่ยอวี่หลี่กลับไม่สูงส่งเลย
เสิ่นปิงฉือทำหน้างุนงง “อะไรนะ”
เซี่ยอวี่หลี่มีแววตาเย็นชาเล็กน้อย แต่คำพูดของเขากลับเต็มไปด้วยความเข้าใจ:
“ก่อนการแสดงผมส่งข้อความไปให้คุณ คิดว่าคุณคงยุ่งอยู่กับการตอบข้อความของคนอื่น ไม่มีเวลาตอบของผม ผมเข้าใจได้ครับ”
เสิ่นปิงฉือประหลาดใจมาก เซี่ยอวี่หลี่บอกไม่เป็นไร แต่สีหน้าของเขาดูแสนเหงา มีรอยยิ้มเย้ยตัวเองจางๆ ที่มุมปาก เธอมองแล้วรู้สึกร้อนรนใจ รีบนึกย้อนดู: