ชายข้างๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นมา แล้วก็ตอบกลับด้วยข้อความเสียงว่า "ได้เลย ฉันจะตั้งใจดูการเต้นของเธอนะ"
เซี่ยอวี่หลี่จำเขาได้แล้ว ผู้ชายที่เจอตรงประตูห้องโถงเมื่อไม่กี่นาทีก่อนนั่นเอง
เสียงที่ได้ยินไม่ผิดแน่ นั่นคือเสิ่นปิงฉือ
เซี่ยอวี่หลี่หันหน้ากลับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย จ้องตรงไปที่เวที รอสักพักก็ยังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าเสิ่นปิงฉือก็ยังไม่ส่งข้อความมาให้เขา
ที่นั่งคนดูไฟดับไปแล้ว มองไม่เห็นชายที่นั่งอยู่ตรงกลางคนนั้น ขากรรไกรเขากระตุกแน่น แววตาที่จ้องเวทีมืดหม่นขึ้นเล็กน้อย
บทเพลงที่เสิ่นปิงฉือแสดงในครั้งนี้คือ "เจ้าหญิงนิทรา" เสียงดนตรีขึงขังศักดิ์สิทธิ์เริ่มขึ้น ฉากเวทีกางออก นักเต้นประจำตำแหน่ง
เสิ่นปิงฉือออกมาในชุดบัลเลต์สายเดี่ยว เหนือแขนสวมปลอกแขนผ้าขาวบาง ศีรษะสวมมงกุฎเล็กๆ
ป่าทึบสีเทาเข้มรายล้อมเหมือนม่านฟ้า ตำหนักขุนนางหรูหราตระการตาตั้งอยู่ซ้ายขวา แสงเวทีสาดส่องให้ชุดบัลเลต์ของเสิ่นปิงฉือเลื่อมพรายดุจเงาลวงตา ส่องประกายระยิบระยับ
หล่อนมีแขนขายาวเรียวเล็ก ยกขาชูเอวได้ง่ายดายราวกับหยิบจับ คล้อยตามเสียงดนตรีเริงระบำด้วยทรวดทรงงดงาม
นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยอวี่หลี่ได้เห็นเสิ่นปิงฉือแสดง น่าตื่นตะลึงสำหรับเขาจริงๆ
ตัวเขาเองไม่เคยสนใจละครเวทีแบบนี้มาก่อน แต่เมื่อได้มองนักเต้นอย่างเสิ่นปิงฉือร่ายรำบนเวที เขากลับเริ่มรู้สึกว่าที่ผ่านมาตนเองใช้ชีวิตอย่างสูญเปล่า
คนเราควรจะได้ดูการแสดงแบบนี้บ่อยๆ ถึงจะถูก
นี่เป็นการแสดงแนวดินแดนเทพนิยาย เสิ่นปิงฉือร่ายรำหมุนราวกับภูตกลางสายลม การผสมผสานระหว่างลีลาพื้นเมืองอิตาลีและรัสเซียลงตัวไร้ที่ติ เสิ่นปิงฉือดูเจิดจรัสเปล่งประกาย งามสง่าเหนือมนุษย์