ทั้งที่เพิ่งจะเช้าตรู่ แต่แววตาของเซี่ยอวี่หลี่กลับดูมืดหม่น ลึกซึ้งและมืดมิดจนคาดเดาไม่ได้
เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย สายตากวาดไปทั่วร่างของเธอ เหมือนกำลังพินิจ ตีตรา และลิ้มรส
แววตานี้เจือด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น ความรู้สึกเป็นผู้เหนือกว่าแต่กำเนิดหล่อหลอมอยู่ในสายเลือด ราวกับจะตีกรอบให้เสิ่นปิงฉืออยู่ในอาณาเขตกรงขังของเขาโดยไม่รู้ตัว ตราตรึงเครื่องหมายที่เป็นของเขา
ทำไมต้องมองเธอด้วยแววตาแบบนี้?
เซี่ยอวี่หลี่เป็นแบบนี้ น่ากลัวไปหน่อย... เสิ่นปิงฉือกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว
หรือว่า... เขายังฝังใจเรื่องเมื่อคืนวานอยู่?
แต่ก็เขาเป็นฝ่ายกัดเธอก่อนนี่นา?
เธอก็แค่เอาคืนเท่านั้นเอง!
ตัวเขาเองก็ยอมแล้วด้วยซ้ำ
อีกอย่าง เมื่อคืนเธอยังดูแลเขาทั้งคืนเลย พอคิดได้ดังนั้น เสิ่นปิงฉือก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองผิดเลยแม้แต่น้อย จ้องมองเขาอย่างตรงไปตรงมา "มองฉันทำไม?"
เซี่ยว่านซือ มองสีหน้าของพี่ชายใหญ่ รู้สึกแปลกใจ เธอไม่ค่อยได้เห็นพี่ชายแสดงสีหน้าแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกที่บอกไม่ถูก รู้สึกถึงความก้าวร้าวแบบเพศชายแผ่ออกมาอย่างชัดเจน
"เห้ยๆๆ"
เซี่ยว่านซือ รีบลุกขึ้นยืน มาบังหน้าเสิ่นปิงฉือไว้ "พี่ใหญ่ ฉันขอเตือนนะ อย่ารังแกพี่สะใภ้ รีบเก็บสายตาแบบนั้นซะ น่ากลัวจะตาย!"
เซี่ยว่านซือ ยังไม่ลืมที่จะหันไปปลอบเสิ่นปิงฉือ พร้อมยิ้มให้ "พี่สะใภ้วางใจเลย ฉันจะปกป้องพี่เอง ถ้าพี่ใหญ่คิดจะรังแกพี่ ก็ต้องเหยียบศพฉันไปก่อน!"