ที่แท้เธอเข้าใจผิดเซี่ยอวี่หลี่แล้ว
เสิ่นปิงฉือเปลี่ยนสีหน้าเร็วเสมอ พอได้ยินว่าเซี่ยอวี่หลี่กำลังชมตัวเอง รอยยิ้มก็ผุดขึ้นมาทันที ดีใจอยากจะพูดอะไรกับเขาสักหน่อย
แต่ก็ลังเลนิดหน่อย นึกถึงที่แม่เคยกำชับเธอหลายครั้งว่า “เด็กอย่างเซี่ยอวี่หลี่ถูกอบรมมาอย่างเข้มงวดตั้งแต่เด็ก ไม่เหมือนเธอ เกิดในครอบครัวแบบนั้น มีมารยาทและแนวคิดต่างๆ มากกว่าเธอ ต้องเรียกร้องสูงแน่ๆ”
“ดังนั้นเธอจะทำตัวตามอำเภอใจเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว เหมือนกับที่แกล้งพี่ชายสองคนของเธอ เอาแต่เล่นสนุกกับเขา ต้องสง่างามและสุขุมกว่านี้ ได้ยินไหม?”
เดิมทีเสิ่นปิงฉืออยากจะจับมือเขาเขย่าเบาๆ แต่พอมองเห็นบุคลิกที่กดดันของเขา ก็แอบเลิกล้มไป เผยรอยยิ้มออกมา “ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ คุณเซี่ย”
ถูกคู่หมั้นของตัวเองชม ก็ดีใจเป็นธรรมดา
เซี่ยอวี่หลี่ปลอบเธอจนดีแล้ว ก็เริ่มพูดจุดประสงค์ของตัวเอง “แม่ของผมให้ผมมาถามคุณว่า หนังสือหมั้นอยากได้แบบไหน”
หนังสือหมั้นแน่นอนว่าต้องจัดการให้ช่างปักผ้าปักไว้ล่วงหน้า มันเคร่งขรึม เป็นทางการ มีพิธีการ เขาตัดสินใจว่าเสิ่นปิงฉือต้องอยากได้แน่ๆ
“แน่นอนว่าต้องปักด้วยไหมทอง” เสิ่นปิงฉือพอได้ยินก็สนใจขึ้นมา “ที่ดีที่สุดก็ปักดอกไม้สวยๆ ไว้ด้านบน...”
เซี่ยอวี่หลี่ตั้งใจฟังทีละอย่าง พยักหน้า “ผมรู้แล้ว ผมจะจัดการให้คนที่จิงเฉิงเป็นคนปักครับ ได้ยินแม่บอกว่าใช้เทคนิคการปักแบบโบราณก็ดีเหมือนกัน”
เสิ่นปิงฉือไม่มีข้อโต้แย้งแน่นอน ตั้งแต่หมั้นมา หลิงชิงเหลียนว่าที่แม่สามีคนนี้ใส่ใจงานแต่งนี้มากกว่าเธอเสียอีก เธอเลยไม่มีข้อโต้แย้ง