เสิ่นปิงฉือได้ยินเสียง รีบหันกลับไปมองอย่างลนลาน ก็เห็นใบหน้าที่เย็นชาเรียบเฉยของเซี่ยอวี่หลี่พอดี "เซี่ย... เซี่ยอวี่หลี่ นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"
แอบมาดูเธอเหรอ
เซี่ยอวี่หลี่รีบเบือนสายตาหนี ใบหูแดงก่ำราวกับกุ้งสุก "ขอโทษครับ"
เขาปิดประตูอย่างรวดเร็ว
เขาปิดเร็วก็ดีแล้ว เสิ่นปิงฉือถอนหายใจอย่างโล่งอก ยังดีที่เป็นเขา ไม่ใช่คนอื่น
แต่เธอยังใส่สายเดี่ยวอยู่ คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง
เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว เธอรีบมาเปิดประตู ไม่อยากให้เซี่ยอวี่หลี่รอนานเกินไป เพิ่งจะเรียกให้เขาเข้ามา
เซี่ยอวี่หลี่กำลังโทรศัพท์พอดี รูปร่างสูงโปร่งยืนอยู่หน้าแฟ้ม มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ตอบกลับอีกฝ่ายไปเพียงไม่กี่คำ
ตอนแรกก็ไม่รู้สึกอะไร แต่แล้วเธอก็สังเกตว่าเขาพูดภาษากวางตุ้งอยู่
"ใช่เลย วันนี้ฉันหมั้น" (ใช่ วันนี้ฉันหมั้น)
"เธอนี่ช่างงามหยาดเยิ้มจริง ๆ "
"ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะ อีกวันจะเลี้ยงข้าว" (อีกวันจะเลี้ยงข้าว)
ชายหนุ่มอยู่ใกล้เธอมาก เสียงทุ้มนุ่มลึกกังวาน เซี่ยอวี่หลี่ที่เธอเห็นมักพูดแต่ภาษาจีนกลางเสมอ เสียงที่ไพเราะงดงามนี้ แค่พูดจีนกลางก็ดีมากพอแล้ว
แต่เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เซี่ยอวี่หลี่พูดภาษากวางตุ้งจะยิ่งดูเซ็กซี่ขึ้นไปอีก รสชาติความกลมกล่อมลุ่มลึกนั้น ราวกับเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ราวกับเป็นเสียงที่ผ่านการแช่ในไวน์แดง เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนเหลือเกิน
นอกจากนี้ เธอยังดูเหมือนจะรู้สึกถึงความตื่นเต้นบางอย่างที่แผ่วเบา ส่งผลให้ร่างกายของเธอคันยุบยิบอย่างประหลาด
เธอคิดอยู่พักหนึ่ง ก็นึกถึงคำพูดของจวงเจิ่นอิงที่เคยพูดไว้:
"ผู้ชายบางคนพูดแล้วมีเสน่ห์ยั่วยวนโดยธรรมชาติ ไม่ใช่ว่าพูดจาลามก แต่แค่เสียงมันยั่วยวนเอง ฉันยังได้ยินอีกว่า ผู้ชายที่พูดจาไพเราะเสนาะหู บนเตียงอาจจะยิ่งมีพลังมากกว่า"
มีพลังมากกว่า.......
เธอจ้องมองไปที่เอวของเซี่ยอวี่หลี่อย่างไม่รู้ตัว เขามีเอวที่เหมือนสุนัขล่าสัตว์ ชัดเจนมาก หัวไหล่กว้างเอวสอบ ทรวดทรงงดงามจนไม่เหมือนของจริง
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกอยากรู้ขึ้นมาว่า เมื่อถอดเสื้อผ้าหรูหราออกแล้ว ร่างกายที่แข็งแกร่งงดงามนั่นจะเป็นอย่างไร