การถอดเข็มขัด เป็นคำขอที่ทำให้รู้สึกประหลาดใจจริงๆ
เซี่ยอวี่หลี่หลุบตาลง มองเข็มขัดของตัวเองเหมือนไม่ได้ตั้งใจ
การแต่งตัวไปทำงานของเขามีสไตลิสต์จัดให้ทุกวัน เข็มขัดของเขาก็ธรรมดามาก หัวเข็มขัดด้านหน้าปักโลโก้สีขาว
มีอะไรต้องถอดกันนักหนา?
แค่เข็มขัดเอง ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงยืนกรานขนาดนี้
หรือว่าเธอมีโรคชอบสะสมของแปลกๆ?
เซี่ยอวี่หลี่ลองพูดตกลงไว้ก่อน "แค่ถอดเข็มขัดนะ ถอดเสร็จก็ต้องไปกินข้าวแล้ว"
ร้านอาหารจองเวลาไว้แล้ว พวกเขามาสายแล้ว แต่ไม่เป็นไร เหยียนถิงจะจัดการทุกอย่างให้ เขาไม่ต้องกังวล
เขาตกลงเหรอ?
เขาตกลงจริงๆ เหรอ?
เสิ่นปิงฉือกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ จึงรีบพยักหน้า เชื่อฟังมาก
เซี่ยอวี่หลี่มองเธอจ้องเข็มขัดของเขาอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ยอมลงมือ จึงใช้มือข้างหนึ่งจับข้อเท้าของเธอขึ้นมา แล้วดึงมาทางนี้อีกครั้ง
"ขยับเองสิ"
เขาไม่เข้าใจว่าเธอกำลังลังเลอะไร
เสิ่นปิงฉือถูกเขาจับข้อเท้าอีกครั้ง แรงของเขามันแข็งกร้าว หลังเท้าของเธอขยับอย่างตื่นเต้นไปโดนแขนของเขา
เซี่ยอวี่หลี่ก้มมองเธอแบบนี้ แรงกดดันที่มองไม่เห็นแทนการเร่งเร้า
ข้อเท้ามันร้อนมากจริงๆ ผิวของเธอถูกอุณหภูมิร่างกายของเขาเผา จนรู้สึกว่าข้อเท้าขวาไม่ใช่ของเธอแล้ว ขยับหดเล็กน้อย เรียวขางออยู่
"งั้นนายต้องปล่อยขาฉันก่อนสิ ท่านี้ฉันอึดอัดจะตาย"
เซี่ยอวี่หลี่หันมามอง เพิ่งนึกได้ จึงปล่อยมือ วางขาเธอลงบนเตียงเบาๆ "เริ่มได้"
เสิ่นปิงฉือรู้สึกแปลกๆ ในใจ คำว่า "เริ่มได้" ของเขา ไม่เป็นทางการเกินไป และไม่สนิทสนมเกินไป เป็นน้ำเสียงที่ผสมอยู่ระหว่างนั้น