เซี่ยอวี่หลี่ดึงข้อเท้าของเธออย่างง่ายดาย เขายืนสง่างาม มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือหนึ่งจับข้อเท้าเรียวบางของหญิงสาวไว้ ก้มหน้ามองลงมายังผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงของเขา
จากมุมมองของเสิ่นปิงฉือ กลิ่นอายของผู้มีอำนาจในตัวเซี่ยอวี่หลี่นั้นเข้มข้นมาก เมื่อเขามองเธอแบบนี้ ใบหน้าครึ่งหนึ่งมีเงามืด ทำให้เดาอารมณ์ได้ยาก
ถึงกับทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก
เขาทำทุกอย่างง่ายดายราวกับเดินเล่นในสวน ทำอะไรก็เหมือนเป็นการประทานรางวัล
บุคลิกของคนเราหลอกลวงกันไม่ได้ เขาคือคนหยิ่งยโสแต่กำเนิด หล่อเหลาไร้เทียมทาน เย็นชาและอ่อนโยนราวกับเทพเซียน
เขาสามารถพูดด้วยน้ำเสียงสงบได้ว่า เขาเห็นเพียงชุดชั้นในของเธอ
เสิ่นปิงฉือใจเต้นระรัวเพราะสายตานี้ แต่ก็ยังรวบรวมความกล้าต่อว่าเขา “คุณ คุณ คุณไม่รู้จักอายบ้างเลยหรือคะ ชุดชั้นในของฉัน... สมควรให้คุณดูหรือคะ”
ยิ่งพูด เธอก็ยิ่งมั่นใจ เรื่องนี้เป็นความผิดของเซี่ยอวี่หลี่ตั้งแต่แรกแล้ว
เขาต่างหากที่ผิด เธอต่างหากที่ถูก
เธอจะต้องกลัวอะไร
คิดได้ดังนั้น เสิ่นปิงฉือก็เกิดอารมณ์ขึ้นมา สะบัดเท้าตัวเองเต็มแรง หวังจะหลุดจากการจับกุมของเขา
ไหนเลยจะรู้ว่าเซี่ยอวี่หลี่ดูเหมือนง่ายดาย แต่จริงๆแล้วแรงมหาศาลจนเธอไม่อาจสั่นคลอนได้เลย มันไม่ต่างอะไรกับเอาไข่ไปกระแทกหิน
ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เสิ่นปิงฉือสะบัดเท้าอย่างหมดหนทาง “น่าเกลียด ปล่อยฉันเถอะนะ...”
เซี่ยอวี่หลี่พยายามปลอบอารมณ์ของเธอ ดึงเธอเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ชายกระโปรงสีชมพูของเธอแผ่บนผ้าปูเตียงสีเทา คงจะทิ้งกลิ่นหอมของเธอไว้ เสียดสีกับต้นขาของเธอ