ทุกครั้งที่แตะต้องผิวของเสิ่นปิงฉือ เซี่ยอวี่หลี่ก็จะถอนหายใจในใจ
สมกับเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ เจ้าหญิงที่ถูกหล่อเลี้ยงด้วยเงินทองและความรัก ไม่เปื้อนฝุ่น อาศัยในเปลือกหอยมุกตลอดกาล เปล่งประกาย มีรัศมีในตัวเอง
แค่ถูกใครจ้องมองนิดเดียวก็เหมือนเป็นมลทิน
นุ่มเกินไป ลื่นเกินไป
เขาแทบจะจับไว้ไม่อยู่
ไฟราคะที่พวยพุ่งจากอกถูกเธอปลุกเร้าอย่างง่ายดาย เขาไม่อาย แต่กลับเสพสุข
อันตรายถึงตาย มักทำให้คนลุ่มหลงได้เสมอ
เขาอยากทำลายความสมบูรณ์แบบของเธอ ขยี้ผิวเธอให้แดง ดูดวงตาเธอแดงก่ำเพราะเขา หน้าเธอแดงเหมือนลูกพีชสุก ทำท่าจะร้องไห้ แค่บีบเบา ๆ ก็มีน้ำซึมออกมา
ไหลรินไปตามซอกนิ้วทุกนิ้วของเขา เหมือนกำลังเลียผิวเขา ทิ้งรอยเปื้อนไว้
ต้องงดงามแน่ ๆ
ถ้าเธอมีรอยของเขาติดตัว คงดีแค่ไหน
แบบนี้ถึงเธอจะคลาดสายตาเขาไป ข้างนอก ใครก็ตามแค่มองเธอแวบเดียว ก็จะรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงของเซี่ยอวี่หลี่
ถึงตอนนี้ เสิ่นปิงฉือไม่มีข้ออ้างจะเสียเวลาอีกแล้ว หล่อนครางเบา ๆ "อืม" มือลูบขึ้นไปที่เข็มขัดของผู้ชาย เข็มขัดของผู้ชายเย็นเฉียบกว่าที่เธอคิด
คลำอยู่นาน เสิ่นปิงฉือก็รู้ว่าตัวเองยังวนเวียนอยู่ข้างนอก จับจุดสำคัญไม่ถูก
ไม่นะ แค่เข็มขัดเส้นเดียวเอง ทำไมยุ่งยากอย่างนี้?
เธอนึกว่ามันปลดได้ง่าย ๆ.......
เสียงเยียบเย็นของเซี่ยอวี่หลี่ลอยลงมาจากเหนือหัว "ปลดไม่เป็นหรือ"
เสิ่นปิงฉือหน้าแดง ในที่สุดก็พยักหน้า "นี่มันซับซ้อนจังนะ......"