ความกลัวที่ไม่เคยมีมาก่อน ความไม่รู้ และความน่ากลัวได้ปกคลุมเสิ่นปิงฉืออย่างสมบูรณ์ แต่ในตอนนั้น เซี่ยอวี่หลี่กลับบอกว่าเขาจะตื่นเต้น
เขาตื่นเต้นเรื่องอะไร?
หมายความว่า คำพูดพวกนี้ของเธอคือการออดอ้อน แล้วเขาฟังแล้วจะตื่นเต้น?
พระเจ้า เธอไม่ได้ออดอ้อนนะ เธอแค่แสดงความอ่อนแอ แค่นั้นเอง
แต่เธอไม่มีแรงที่จะไปพัวพันกับเรื่องพวกนี้แล้ว เธอรู้สึกได้ว่าลมหายใจ สายตา และอำนาจของเซี่ยอวี่หลี่มันผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆ
พวกมันเหมือนมาจากขุมลึก อันตราย มืดมิด และในวินาทีถัดไปก็จะกลืนกินเธอจนหมด
น่ากลัวจริงๆ เสิ่นปิงฉือกลืนน้ำลาย ขาเรียวขาวของเธอบีบเข้าหากันแล้วขยับไปมาอย่างไม่มีทิศทาง มองเขาด้วยความสิ้นหวัง
กระโปรงสีขาวบริสุทธิ์แนบอยู่บนเนื้อต้นขาของเธอ แผ่ความเซ็กซี่ไร้เสียง
“ฉัน... ฉันผิดไปแล้ว เซี่ยอวี่หลี่ อย่าทำแบบนี้ได้ไหม...”
ถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจ แต่การที่เขาตื่นเต้นขึ้นมามันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ เมื่อก่อนเธอโกหกว่าเจ็บมือ ตอนนี้ มันเจ็บจริงๆแล้ว
เข็มขัดหนังทั้งแข็งทั้งเย็น คิดไม่ถึงว่าเขาจะใส่ของแบบนี้ไว้ที่เอวทุกวัน
ไม่มีทางเลือก เธอทำได้แค่ขอโทษ
เซี่ยอวี่หลี่ยังคงอยู่ในท่าทางเย็นชามองเธอ “เธอผิดตรงไหน”
“ฉัน...”
เสิ่นปิงฉือพูดตะกุกตะกัก ครู่หนึ่งสมองถึงค่อยกลับมา นึกถึงคำที่เขาพูด “ฉันไม่ควร... ปลดกางเกงคุณ”
เซี่ยอวี่หลี่สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย เสิ่นปิงฉือฉวยโอกาส ตีเหล็กตอนร้อน:
“ถึงจะไม่ได้ปลดออก แต่ฉันก็ผิด ฉันเข้าใจแล้ว ฉันขอโทษคุณ ฉันไม่มีมารยาทมาก นี่คือการได้ใจแล้วลืมตัว ไม่ถูกต้อง ฉันทำเกินไปกับคุณ ขอให้คุณยกโทษให้ฉันเถอะ...”