เซี่ยอวี่หลี่บอกว่าขอโทษ แต่จริงๆ แล้วไม่มีท่าทีจะขอโทษเลย ใครก็ฟังออก
เซี่ยอวี่หลี่กำลังเอาคืนด้วยวิธีเดียวกับที่เธอทำเลย
เสิ่นปิงฉือรู้สึกน้อยใจ แต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะว่าเขา ที่สำคัญกว่านั้นคือ ตอนนี้เธอไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขาแบบนี้จริงๆ
ตอนนี้เขาไม่เหมือนสุภาพบุรุษเลย ความเลวร้ายในตัวโผล่ออกมาเต็มที่ เหมือนมาถึงสวนสนุกแห่งเสรีภาพ ความอ่อนโยน มารยาท ความนุ่มนวล หายไปหมด
แค่เอาเข็มขัดมัดมือเธอเรื่องเดียว ก็ทำให้เธอช็อคมากแล้ว เขามีวี่แววสุภาพบุรุษเหมือนเมื่อก่อนตรงไหน?
เซี่ยอวี่หลี่แค่จับกระโปรงเธอ แต่หลังมือก็จะเสียดสีกับเนื้อหนังตรงต้นขาเธอ เธอเลยหนีบขาตัวเองแน่นเข้าไปอีก
ดอกไม้งามหุบร่างแน่น เพียงเพื่อให้ผึ้งไม่มีที่ตอม เป็นท่าทางปกป้องตัวเอง
แต่ไม่รู้เลยว่าความงามที่ปิดบังไว้ การปิดกั้นตัวเองแบบนี้ ภาพที่โยกย้ายเอวของเธอเหมือนไฟลามทุ่ง ยิ่งจุดไฟแห่งความต้องการทำลายในใจของผึ้ง
มันอยากเจาะดอกไม้ บีบเกสร บีบของเหลวของมันออกมา รดรินวิญญาณอันสกปรกของตัวเอง
ช่วยไม่ได้ คราวนี้หลังมือของเซี่ยอวี่หลี่ก็ได้ประโยชน์ ลูบผ่านเนื้อหนังตรงนั้นของเธอเหมือนไม่ได้ตั้งใจ
เบาบาง แต่ก็ยั่วยวนพอ ดวงตาสีดำของชายหนุ่มจ้องมองตรงนั้นแน่น ไม่สนใจคำร้องขอของเสิ่นปิงฉือเลย
จริงๆ แล้วก็ไม่เป็นไร เพราะเธอก็เคยจับเขาแล้ว เขายังไม่เคยจับร่างกายเธอเลย ดูเหมือนจะไม่ยุติธรรมนิดหน่อย