ในวินาทีแรกนั้น เสิ่นปิงฉือตกใจกลัวสุดขีด ร้อง 'อ๊า' ออกมา แล้วโยนมือถือลงบนโซฟา
จวงเจิ่นอิงถูกเธอทำเอาสะดุ้ง "เป็นอะไรไปเหรอเจ้าหญิง เธอร้องทำไม? ก็แค่เซี่ยอวี่หลี่ส่งข้อความหานี่นา?"
"คือฉัน เมื่อกี้.... เหมือนจะก่อเรื่องใหญ่แล้ว......"
เสิ่นปิงฉือเบิกตากว้าง หายใจถี่ๆ สองสามครั้ง รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา ก็พบว่าเมื่อกี้ตัวเองดันส่งสติกเกอร์ไปอีกอัน คงเป็นตอนที่หล่นบนโซฟาแล้วมือไปโดน
เป็นสติกเกอร์แมวเหมียวเขินอายแนบชิด พร้อมข้อความ "เปาเปา จุ๊บๆๆ~~~"
เสิ่นปิงฉือเกือบจะสิ้นใจตายตรงนั้น
เธอหลับตาปี๋ลงอย่างแรง
เธอรีบถอนสติกเกอร์นี้กลับมา และอยากจะถอนสติกเกอร์แรกด้วย แต่พบว่ามันเลยสองนาทีไปแล้ว จึงถอนกลับไม่ได้
เสิ่นปิงฉือคว้าผมตัวเอง อยากจะกรี๊ดร้อง แต่ที่นี่คนเยอะ เออาย
แย่แล้วๆๆๆ!
ตอนนี้เซี่ยอวี่หลี่ต้องคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่รักดีแน่ๆ!
ทั้งที่จริงๆ แล้วเธอไม่ได้เป็นแบบนั้น!
เธอแค่ชอบสะสมสติกเกอร์สนุกๆ แต่เอาไว้ส่งให้เพื่อนผู้หญิงเท่านั้นเอง.......
ทำยังไงดีๆๆๆ........
เซี่ยอวี่หลี่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ตอบเธอกลับมา
หรือว่าเพิ่งจะแอดมามาดๆ ก็คิดจะลบแล้วเนี่ย???
ในรถ เซี่ยอวี่หลี่มองสติกเกอร์ที่อีกฝ่ายส่งมา สีหน้าสงบนิ่งราวกับผิวน้ำ ไม่ต่างอะไรกับตอนดูข้อความในกรุ๊ปบริษัท
แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะพบว่าใบหูของเขามีสีแดงระเรื่อ ลูกกระเดือกคมสันขยับขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัด
เขาเป็นคนขี้อาย ผิวขาวซีด ในใจพลันบังเกิดเปลวไฟสีชมพูที่คอยส่ายกายพุ่งชนเขาเรื่อยมา จนเขาหลบเลี่ยงไม่ได้
เขาแทบจะถอนหายใจเบาๆ อย่างจนใจ เหมือนจะเป็นการยอมจำนนแล้ว
มือถือของเสิ่นปิงฉือดังขึ้น อีกฝ่ายส่งข้อความกลับมาแล้ว