แผ่นหลังของเสิ่นปิงฉือ เซี่ยอวี่หลี่ไม่ค่อยได้มอง
ซิปเปิดลงครึ่งทาง ค้างอยู่ตรงกลาง แผ่นหลังที่เคยเปลือยผิวส่วนใหญ่ บัดนี้ปิดครึ่งเปิดครึ่ง ชายกระโปรงนุ่มละมุนระยิบระยับพลิ้วไหว ดุจดอกไม้บางเบาในสายลม
ราวกับว่าเพียงเขาเอื้อมมือบีบเบา ๆ ก็จะอ่อนยวบสิ้น เผยเกสรสีชมพูงดงาม ให้ใครต่อใครเก็บเด็ด
แผ่นหลังของเสิ่นปิงฉือยกขึ้นเล็กน้อย เมื่อมองจากด้านหลัง ลำคอหงส์ก้มต่ำลงมา หงส์ผู้สง่างามโค้งคำนับเขา ช่างอ่อนช้อยงดงามยิ่งนัก
กระโปรงเต้นบัลเลต์ตัวนี้แพง ตัดเย็บปราณีต ปักด้วยเพชรเม็ดกระจิดริด ด้านหลังระยิบระยับดุจเกล็ดเงินที่โปรยปราย
“เซี่ยอวี่หลี่ นายไม่ขยับทำไมน่ะ” เสิ่นปิงฉือหันมามองปราดหนึ่ง
เซี่ยอวี่หลี่หลุบตาลงต่ำ เอ่ยขอโทษ ปลายนิ้วคีบหัวซิปขึ้นมา ในใจคิดว่าเมื่อครู่เขาเผลอใจลอยไปเสียได้ ยืนจ้องเธออยู่กับที่...
ไม่สมควรอย่างยิ่ง
ซิปตัวนี้ดึงยากอยู่บ้าง เซี่ยอวี่หลี่ดึงลงแล้วไปสะดุด จึงลองดึงขึ้นจนสุด แล้วค่อยดึงลงอีก ดูท่าจะติดแน่นกว่าเดิม ทำอย่างนี้อยู่สองสามรอบ
ไม่ได้เรื่องเลย ฝ่ายเสิ่นปิงฉือร้องลั่นออกมา
“อ๊ะ เธอหนีบโดนผิวฉันแล้ว” เสิ่นปิงฉือเบ้หน้าเล็ก เอี้ยวตัว มองเขาแวบหนึ่งอย่างตัดพ้อ “เธอนี่บื้อจริง ๆ เลย”
เซี่ยอวี่หลี่สีหน้าดวงตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาใช้ปลายนิ้วลูบไล้ผิวหนังบริเวณแผ่นหลังของเธออย่างไม่รู้ตัว พลางตรวจดูอย่างตั้งใจ "ขอโทษ ฉันไม่เคยทำแบบนี้ เธอยังเจ็บอยู่ไหม?"
เขาเพียงมองคร่าวๆ ก็เห็นว่าผิวหนังตรงนั้นของเธอแดงแล้ว
ผิวของเธอขาวมากอยู่แล้ว พอมีสีที่ผิดปกติเพียงนิดเดียวก็ยิ่งดูเด่นชัดเป็นพิเศษ
ที่ปลายนิ้วของเซี่ยอวี่หลี่มีหนังด้านบางๆ ตรงที่สัมผัสโดนก็เกิดอาการสั่นระริก เขาใช้นิ้วเพียงนิ้วเดียว ไล้จากล่างขึ้นบน