เวลาสีหน้าของเซี่ยอวี่หลี่แย่ ก็คือแย่จริงๆ คิ้วกดต่ำ แววตาไร้อุณหภูมิ น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นลม
ดูเหมือนถาม แต่ก็เกือบจะเป็นการตัดสินลงโทษไปแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย
นี่ท่าใกล้จะโกรธจริงๆ แล้ว
เซี่ยว่านซือรีบโบกมือใหญ่ "เมื่อคืนเหรอ? แอบดู? คุณพระคุณเจ้า อย่าใส่ร้ายฉันนะ เมื่อคืนฉันโทรศัพท์คุยกับพี่รองตลอดเลยนะ ให้เขาเป็นพยานได้เลย เมื่อคืนพวกคุณทำอะไรกันเหรอ?"
น่าอายขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงกับกลัวว่าเธอจะเห็น?
ถ้วยกาแฟในมือเซี่ยอวี่หลี่เหมือนจะโดนบีบจนแตกแล้ว เซี่ยว่านซือใกล้จะร้องไห้ตายอยู่แล้ว
"ไม่ถามแล้วๆ ไม่ถามแล้ว ไม่ได้แอบดูจริงๆ นะ คุณแม่กำชับไว้แล้ว พี่สะใภ้กำลังดูแลพี่อยู่ในห้อง บอกไม่ให้ไปกวน"
สีหน้าของเซี่ยอวี่หลี่กลับมาดูเรียบเฉยดังเดิม คงจะเชื่อเธอแล้วล่ะ
เซี่ยว่านซือดูเหมือนบ้าบิ่นใจกล้า แท้จริงแล้วก็คือเสือกระดาษ ขี้ขลาดจะตาย ตอนเด็กๆ ชวนเล่นไพ่เดิมพันแค่ไม่กี่บาทเธอยังไม่กล้าเลย แค่แหย่นิดเดียวก็แตกแล้ว ใครๆ ก็ดูออก
โกหกเหรอ? ยิ่งไม่มีทาง ไม่ทันที่เขาจะทันซักถาม ขาเธอก็สั่นเป็นเจ้าเข้าไปก่อนแล้ว
เซี่ยอวี่หลี่วางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะ "เขาอยู่เมืองนอกมาตั้งหลายปี ฉันจะไปรู้เรื่องของเขาได้ยังไง"
เขาทำเป็นไม่ตั้งใจมองไปทางเซี่ยว่านซือ "ถึงตอนนี้เขาจะยังไม่มีแฟน แต่อนาคตก็ต้องมีสักวัน เขาเป็นผู้ชาย ก็ต้องสร้างเนื้อสร้างตัวมีครอบครัว"
"เมื่อถึงตอนนั้น ถึงเขาจะไม่แต่งงาน ทางบ้านก็ต้องหาเวลาให้เขาไปดูตัว"
เซี่ยว่านซือไม่รู้ทำไม รู้สึกเหมือนโดนสาดน้ำแข็งใส่เต็มๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ใจก็พลันเย็นเยือก ราวกับอยู่ในห้องเย็นเก็บศพ แม้แต่ลมหายใจก็ยังหยุดนิ่ง
เธอก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเห็นแก่ตัวมาก เธอไม่อยากให้พี่รองมีแฟนเลยสักนิด
เธอยอมรับได้อย่างสบายใจที่พี่ใหญ่มีคู่หมั้นแล้ว หวานแหววใส่กันทุกวัน แต่กลับพบว่าเธอไม่สามารถยอมรับได้เลยที่พี่รองจะมีแฟน
เธอคิดไปเองโดยไม่รู้ตัว ถ้าพี่รองมีแฟน เขาก็จะไม่ดีกับเธอแบบนี้แล้วใช่ไหม?