เซี่ยอวี่หลี่พูดมาซะยืดยาว ที่แท้ก็แค่จะบอกให้เธอเลิกพูดเรื่องถอนหมั้นเสียที....
แต่เป้าหมายเดิมของเธอก็แค่ถือโอกาสตอนเขาเมา ขอจับเนื้อต้องตัวเขามากขึ้นอีกหน่อยเท่านั้นเอง
แต่พอทำสำเร็จแล้ว เธอกลับพบว่า ตัวเองก็ไม่ได้ดีใจอะไรมากมาย
ถูกดวงตาสีดำหม่นหมองคู่นี้ของเขาจ้องเอาไว้ เธอรู้สึกเหมือนกับว่า ถ้าเธอพูดว่าเขา 'ดี' สักคำ ก็จะไม่มีทางหนีพ้นจากกรงขังไร้ขอบเขตในทะเลลึกได้อีกเลย
แต่นี่ถ้าหากเป็นเงื่อนไขที่จะได้สัมผัสตัวเขา เธอคิดว่า เธอคงจะพยายามทำดู
เสิ่นปิงฉือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้ววาดวนเป็นวงกลมบนแผงอกของเขา ท่วงท่าเขินอายราวกับหญิงสาวแรกแย้ม "ฉันว่า ฉันน่าจะ....รับปากคุณได้นะ...."
เซี่ยอวี่หลี่หางตากระตุกเกร็ง ดูท่าจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ "คำว่าน่าจะหมายความว่ายังไง"
ก็ควรจะตอบตกลงไปเลยไม่ใช่เหรอ?
เธอยังถึงกับลังเล นี่ในใจยังคิดถึงเรื่องจะถอนหมั้นกับเขาจริงๆ อยู่อีกหรือเปล่า
เซี่ยอวี่หลี่เหมือนถูกทุบหัวอย่างจังด้วยค้อนปอนด์ๆ ครู่เดียวก็รู้สึกมึนหัวตาลาย เขาไม่ได้ตากแดด แต่กลับรู้สึกถึงแสงอาทิตย์ที่แผดเผารุนแรงเป็นพิเศษ มันกัดกร่อนสมองและจิตใจของเขาอย่างรุนแรง
ความเจ็บปวดแทบขาดใจก็คงประมาณนี้ล่ะมั้ง
หายใจไม่ออก ประหนึ่งถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต มองไปทางไหนก็ไม่เห็นจุดจบ ได้แต่จมปลักวนเวียนอยู่ในห้วงแห่งความกังวล หวาดระแวง และหนาวเย็นชื้นแฉะ
เสิ่นปิงฉือไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าในยามที่เธอเงียบอยู่นั้น เซี่ยอวี่หลี่เหมือนคนที่ยืนอยู่บนหน้าผา จมอยู่ในห้วงทุกข์ร้อนทรมาน แทบจะสิ้นหวังดับดิ้นอยู่แล้ว