เซี่ยอวี่หลี่ดูสงบนิ่งมาก "ได้ ฉันจะรอเธอ"
เหยียนถิงตามเซี่ยอวี่หลี่เข้าไปในห้องพักอีกห้องหนึ่ง เซี่ยอวี่หลี่นั่งลงบนโซฟา วางดอกไม้ไว้บนโต๊ะ แล้วเขาก็จ้องมองดอกไม้นั้นเหม่อลอย ดูเหมือนไม่มีอะไร
เขาเป็นคนเงียบขรึมและพูดน้อยอยู่แล้ว
แต่เหยียนถิงเป็นใครกันล่ะ รายละเอียดใดๆ ของคุณเซี่ยก็ไม่เคยรอดพ้นสายตาของเขา เขารู้ดีว่า ตอนนี้เซี่ยอวี่หลี่กำลังโกรธ
บางครั้ง ยิ่งเขาโกรธมากเท่าไร เขาก็ยิ่งดูสงบนิ่งมากขึ้นเท่านั้น
นี่เป็นสถานการณ์ฉุกเฉินขั้นร้ายแรง ต้องเปิดไฟแดงแล้ว!
นี่คือจุดที่คนนอกไม่เข้าใจ ดังนั้นในบางช่วงเวลา เมื่อไปแตะต้องจุดอ่อนไหวของเซี่ยอวี่หลี่ ก็จะต้องพบกับความผิดหวัง
เหยียนถิงรู้จักกาลเทศะดี หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ถามว่า "คุณเซี่ย ผมจะสืบเรื่องของซูจิงเหยียนต่อไปนะครับ"
เมื่อกี้เป็นเพียงการตรวจสอบสั้นๆ ข้อมูลยังไม่ชัดเจนนัก หากต้องการรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคุณเสิ่นให้ถ่องแท้ ก็จำเป็นต้องสืบสวนอย่างละเอียดลออ
เซี่ยอวี่หลี่นั่งไขว่ห้างอย่างเกียจคร้านแต่สง่างาม ปลายนิ้วหยิบดอกกุหลาบสีชมพูนุ่มนวลขึ้นมาเล่นตามอารมณ์ แล้วเชยคางขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงหยิ่งยโส "ไม่จำเป็น"
เหยียนถิงชะงักไป ไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบนี้
ปลายนิ้วของเซี่ยอวี่หลี่คลึงกลีบดอกไม้กลีบหนึ่ง ใช้นิ้วหัวแม่มือถูเบาๆ อย่างเพลิดเพลิน น้ำสีชมพูเปื้อนปลายนิ้วของเขา เหมือนกับร่างสีชมพูเรื่อของเสิ่นปิงฉือ น้ำที่เธอให้เขาดื่มก็เป็นสีชมพูแบบนี้เหมือนกัน
ซูจิงเหยียน?
ก็แค่คนแปลกหน้า ยังไม่จำเป็นต้องให้เขาสนใจเป็นพิเศษ