วันที่หมั้นหมายถูกกำหนดไว้ในอีกไม่กี่วัน หลังจากออกจากโรงพยาบาล เสิ่นปิงฉือฟื้นตัวขึ้นมาก ยังคงงดงามเปล่งปลั่ง สวยสง่าราวกับนางฟ้า ดูเหมือนจะมีความสุขมากกว่าแต่ก่อนเสียอีก
ตระกูลเซี่ยจะมาที่จิงเฉิงเพื่อหมั้นหมายและมอบสินสอด ด้วยเหตุนี้ เสิ่นชิงเยี่ยนพี่ชายรองของเสิ่นปิงฉือจึงหนีไม่พ้นแน่ๆ เขาจัดการงานเสร็จก่อนกำหนดเป็นพิเศษ แล้วรีบเดินทางกลับจากต่างประเทศ
เสิ่นชิงเยี่ยนกลับมาตอนกลางคืนพอดี เสิ่นปิงฉือตั้งใจไม่นอน รอเขาเข้าประตูมา ก็ร้อง "อ๊า อ๊า อ๊า" แล้ววิ่งเข้าไปกอด "พี่รอง! ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว! หนูนึกว่าถ้าหนูตายพี่ก็คงไม่กลับมาซะแล้วนะ!"
เสิ่นชิงเยี่ยนถูกเธอรัดคอจนเจ็บ ใบหน้าขาวซีดขึ้นสีแดงจนได้ จึงได้แต่ตบไหล่เธอเบาๆ "อย่าพูดอะไรที่ไม่เป็นมงคลเลย"
"กอดพอแล้วก็ปล่อยเถอะ"
เสิ่นจินไป๋ส่ายหัวอยู่ข้างๆ มองไม่ไหว "โตป่านนี้แล้วยังขี้อ้อนอีก ชิงเยี่ยนเข้าบ้านมาตั้งนานแล้วยังไม่ได้ดื่มน้ำสักอึกเลย"
เสิ่นปิงฉือทำเสียง "เชอะ" อย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วรีบวิ่งไปกดน้ำที่ตู้กดน้ำมาแก้วหนึ่ง "หนูอายุสิบแปดตลอดไป ยังไงก็ดูเด็กตลอดไปนะคะ"
ยื่นน้ำให้พี่รอง เสิ่นชิงเยี่ยนยิ้มรับมาดื่มอึกหนึ่ง เป็นน้ำอุ่นที่เขาชอบ เธอจำได้ตลอด มองชุดนอนของเธอ ท่าทางงัวเงียๆ ของเธอ แววตากระพริบเล็กน้อย
"ก็เป็นคนหมั้นแล้วไม่ใช่เหรอ ยังบอกว่าตัวเองอายุสิบแปดอีก? อายุสิบแปดแต่งงานไม่ได้หรอกนะ"
พอพูดถึงเรื่องนี้ หน้าเสิ่นปิงฉือก็แดงขึ้นมาทันที จนไม่รู้จะพูดกับเขายังไงดีไปชั่วขณะ วิ่งไปนั่งขัดสมาธิบนโซฟา กอดตุ๊กตากระต่ายแนบอก "พี่รอง เธอกลับมาห่างไปนาน ถามแค่เรื่องพวกนี้จริง ๆ เหรอ?"
เสิ่นจินไป๋โยนช็อกโกแล็ตก้านหนึ่งให้เสิ่นชิงเยี่ยน เขาแกะห่อพลางส่งเข้าปากไปด้วย นั่งลงบนโซฟาเดี่ยวข้าง ๆ เธอ ทำท่าเหมือนจะนั่งคุยกันยาวทั้งคืน "เป็นไงบ้าง รู้สึกว่าเจ้าบ่าวของเธอเป็นยังไง?"