ช่างทำผมและสไตลิสต์กำลังวุ่นอยู่ในห้อง เสิ่นปิงฉือเป็นเหมือนตุ๊กตากระเบื้องที่ให้คนอื่นจับแต่งตัว ชุดกับเมคอัพตกลงกันไว้ล่วงหน้าหลายวันแล้ว วันนี้เลยไม่ได้เสียเวลามากนัก
วันหมั้น เธอจะใส่ชุดที่ประดับด้วยเพชรพลอย สีสันฉูดฉาด หรูหราฟู่ฟ่าแบบนั้นอีกไม่ได้แล้ว แม่เลือกชุดกี่เพ้าสีชมพูอ่อนสไตล์จีนคลาสสิกให้เธอ
ปักด้วยดิ้นเงินดิ้นทองเป็นลวดลายสีทองอร่าม บนไหล่ซ้ายมีหงส์ที่ราวกับมีชีวิตกำลังโบยบิน ด้านข้างเอวขวามีนกสาลิกาเกาะกิ่งไม้ ปกเสื้อและกระดุมถักปักประดับด้วยไข่มุกทั้งหมด
เอวของเธอเล็กมากเป็นพิเศษ ต้องแก้เอวอยู่หลายรอบถึงจะพอดี
เกล้าผมทรงปีกผีเสื้อ มองจากด้านหน้า ผมที่ถักอย่างประณีตของเสิ่นปิงฉือดูคล้ายโบว์ผีเสื้อ ด้านขวาเสียบปิ่นทองคำหนึ่งอัน เข้ากับต่างหูไข่มุกที่ดูกลมโตมีราศี
หลานสือซีช่วยจัดเสื้อที่คอให้เธอ มองดูเธอในสภาพนี้แล้วก็อดที่จะรู้สึกใจหายไม่ได้ ดวงตามีประกายน้ำตาเล็กน้อย แต่เสิ่นปิงฉือไม่ทันเห็น เพราะเธอปิดไว้ได้แนบเนียนกว่า
“แม่คะ แม่ว่าชุดนี้เป็นไงบ้าง” เสิ่นปิงฉือหมุนตัวหน้ากระจกหนึ่งรอบ ตัวเองค่อนข้างชอบนะ แต่ไม่รู้ว่าคนอื่นจะมองว่ายังไง
หลานสือซียิ้มตอบ “สวย สวยมากเลยจ้ะ วางใจได้เลย ลูกสาวแม่ใส่ชุดอะไรก็สวยทั้งนั้น”
เสิ่นปิงฉือชอบให้คนมาเอาใจ เอาอกเอาใจ จับมือแม่แกว่งไปมา "โอ๊ยแม่ แม่ชมหนูแบบนี้ตลอดไม่ได้นะ เดี๋ยวหนูเหลิง ในสายตาของแม่หนูต้องสวยอยู่แล้ว แต่คนอื่นคงไม่คิดแบบนั้นหรอก"