โทรศัพท์ตกอยู่บนพื้นมาห้านาทีแล้ว เซี่ยอวี่หลี่ก็ยังไม่ยอมเก็บ
เซี่ยอวี่หลี่เอนสะโพกพิงโต๊ะอย่างเกียจคร้าน รูปร่างสูงโปร่งโดดเด่นสง่างามใต้แสงแดด แผ่นหลังตั้งตรง มองไปก็เห็นสง่าราวกับนกกระเรียนขาว ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะ เป็นจังหวะบ้างไม่เป็นบ้าง
เร็วขึ้นเรื่อยๆ ถี่ขึ้นเรื่อยๆ
สุดท้ายเซี่ยอวี่หลี่ก็ก้มลงเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา สูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง ทำใจยอมแพ้ แล้วกดเปิดคลิปวิดีโอนั้นอีกครั้ง ฝืนใจดูอีกรอบ
ในคลิป เขาตาเมามาย ราวกับกำลังโหยหาความหอมนุ่มนวลของหญิงสาว กอดเอวเธอไว้ไม่ยอมปล่อย ส่วนเสิ่นปิงฉือสีหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและสงสาร ปลอบโยนเขาอยู่
สักพัก เสิ่นปิงฉือก็ส่งเขาต่อให้เหยียนถิง พาไปอีกด้านหนึ่ง แล้วจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความโกรธจัด
เขาชะงักไปเล็กน้อย
แม้แต่ตอนที่เธอจ้องเขม็ง ก็ยังน่ารักน่ามองขนาดนี้
คงจะจ้องตาเฒ่าเจียงนั่นแหละ
คลิปวิดีโอหยุดลงทันที
ผู้ชายในคลิปที่พันพัวกับเสิ่นปิงฉือ มองตาละห้อยออดอ้อนขอความรัก คนนั้นแหละคือตัวเขาเองไม่ผิดแน่
เขาทำเรื่องพวกนั้นจริงๆ
เจียงจินซิวไม่ได้หลอกเขา
และที่น่าแปลกใจมากสำหรับเขาก็คือ เสิ่นปิงฉือดูเหมือนจะสงสารเขามาก คอยตามใจเขา ปลอบโยนเขา เหมือนปลอบเด็กเลย
เขายังเห็นผู้ชายคนอื่นในคลิป ซึ่งอยู่ในตำแหน่งที่หันมาตรงกับกล้องพอดี มองเขาที่เป็นแบบนี้แล้ว ต่างก็มีสีหน้าบอกไม่ถูก
พวกเขาดูเหมือนแทบไม่เชื่อเลย ว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงนี้จะเป็นเซี่ยอวี่หลี่