โลกเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอไม่หยุดหย่อน
แสงอาทิตย์บนถนนจะเปลี่ยนจากกลมสีเหลืองเป็นเรียวเล็ก ดวงจันทร์บนฟ้าก็จะถูกลดทอนรูปร่าง จากกลมโตเป็นเสี้ยวบาง อุณหภูมิร่างกายคนก็เปลี่ยนไปตามความหนาวเย็นและร้อนจัดตลอดเวลา
และความรักของคนนั้นเลื่อนลอยไม่แน่นอนที่สุด บางทีวินาทีที่แล้วบอกว่ารัก วินาทีถัดไปก็ไม่รักแล้ว
ที่น่ากลัวที่สุดคือ ความรักตอนนั้นเป็นของจริง ความไม่รักก็เป็นของจริง
ดังนั้นความไม่เปลี่ยนแปลงจึงกลายเป็นสิ่งมีค่า และการรักษาความไม่เปลี่ยนแปลง ต้องอาศัย “ความดื้อรั้น”
เสิ่นปิงฉือไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เซี่ยอวี่หลี่จะเป็นคนดื้อรั้น แถมยังเป็นคนที่ดื้อรั้นขนาดนี้
เรื่องที่เขาเชื่อมั่น ก็จะทำจนถึงที่สุด เรื่องที่ไม่ยอมรับ ต่อให้ต้องหลั่งเลือด หลอกตัวเองก็ยังจะเอาผลลัพธ์จอมปลอมให้ได้
เขาฝากความดื้อรั้นอันมีค่านี้ไว้ที่เสิ่นปิงฉือ และไม่คิดจะเอาออกมา
แม้ว่าชะตากรรมจะเขียนไว้ว่าพวกเขาไม่คู่ควรกัน เขาก็จะเดินบนเส้นทางแห่งความโดดเดี่ยว แก้ไขเข็มทิศแห่งโชคชะตาด้วยมือของเขาเอง ถักทอความฝันแห่งหมู่ดาวที่งดงามให้เธอ
ในความฝันนี้ เขาและเสิ่นปิงฉือ คือคู่ที่เหมาะกันที่สุดที่สุด
เสิ่นปิงฉือมองเขา เซี่ยอวี่หลี่ก็ยังเป็นเหมือนเดิม สุขุมเยือกเย็น อ่อนโยนสุภาพ คนที่อบอุ่นอ่อนโยนเหมือนไม้ไผ่เช่นนี้ก็มีมุมแบบนี้ได้ ทำให้เธอประหลาดใจ
เธอจึงยิ้ม แก้มแดงระเรื่อ มุมปากยกขึ้นอย่างมีความสุข “ถ้าเป็นฉัน ฉันก็จะอ้อนวอนแบบนั้นเหมือนกัน”
จริงๆ แล้ว เธอไม่เชื่อเรื่องเทพเจ้าและพระพุทธเจ้ามากที่สุด
อะไรก็ตามที่เธอหมายตา จะต้องได้มาครอบครอง
ไม่สนว่าเทพเจ้าหรือพระพุทธเจ้าจะว่ายังไง
ถ้าเทพเจ้าบอกว่าพวกเธอเหมาะสมกัน แสดงว่ามันรู้จักกาลเทศะ แต่ถ้าเทพเจ้าบอกว่าพวกเธอไม่เหมาะสมกัน แสดงว่ามันไม่เข้าใจเรื่องของโลกมนุษย์