ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องก็เงียบสงัด เงียบจนน่าขนลุก
ชายทั้งสามมีสีหน้าไร้อารมณ์ บนใบหน้าของเซี่ยอวี่หลี่ปรากฏรอยยิ้มแห่งความสะใจ จนถึงกับทำให้หลี่รุ่ยเกิดความสงสัยในตัวเอง ว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่สัตว์เดรัจฉานเจ้าเล่ห์อย่างเขาวางไว้หรือเปล่า?
เสิ่นปิงฉือมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
ทำไมจนถึงตอนนี้ บอดี้การ์ดบนเรือก็ยังไม่มา ที่นี่ก็ยังมีแค่พวกเขาไม่กี่คน
พวกเขาล้วนเป็นคนของเซี่ยอวี่หลี่ ยกเว้นเสิ่นจินไป๋
แล้วเหตุใดจึงบังเอิญนักที่เขาออกไปก่อน ไม่ได้จับตาดู จึงปล่อยให้เขาลักพาตัวเสิ่นปิงฉือไปได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ และเซี่ยอวี่หลี่ก็วางปืนลงหลังจากพูดไม่กี่คำ
ที่แท้ก็เพียงแค่แสดงละครตบตา ทำให้เขาชะล่าใจ และกระตุ้นอารมณ์เขา
ทั้งหมดก็เพื่อใช้มือของเขา กำจัดเสิ่นปิงฉือ ส่วนตัวเขาก็รอคอยผลประโยชน์จากความขัดแย้ง!
ในดวงตาของหลี่รุ่ยเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เซี่ยอวี่หลี่ยกมุมปากขึ้นด้วยท่าทางมั่นใจว่าตนต้องชนะ ภาพนี้ยืนยันว่าเขาเดาถูก สมองหมุนอย่างบ้าคลั่ง
ในที่สุด เขาก็มองไปยังเสิ่นจินไป๋ที่อยู่ข้างๆ แล้วเดินไปทางนั้นไม่กี่ก้าว ยกมีดขึ้น
“อย่าลืมว่าเสิ่นจินไป๋ยังอยู่ที่นี่! หรือว่าแกจะคิดฆ่าปิดปากเขาด้วย——”
“เคร้ง!”
เสียงดังเพล้ง มีดของหลี่รุ่ยถูกสะบัดหลุดมือด้วยแรงมหาศาลที่คาดไม่ถึงของเซี่ยอวี่หลี่ การเคลื่อนไหวของเซี่ยอวี่หลี่รวดเร็วเกินไป หมัดหนักหน่วงเกินไป คว้าแขนของหลี่รุ่ยไว้ แล้วใช้กำลังฉุดกระชากทั้งตัวเขาลงมาอย่างรุนแรง
เหยียดขายาวออก แล้วถีบใส่หน้าอกของเขาอย่างแรง!
หลี่รุ่ยตอบสนองเร็ว ก่อนจะล้มลง ก็ฟันลึกเข้าไปที่แขนของเซี่ยอวี่หลี่ แล่หนังกรีดกระดูก ผ่าท้องทะลวงไส้