เห็นได้ชัดว่า เซี่ยอวี่หลี่กำลังช่วยเธอแก้สถานการณ์ ไม่ต้องให้เธอจูบเขา
ทั้งที่จริง เธอควรจะดีใจ
แต่ไม่รู้ทำไม ในใจลึกๆ กลับรู้สึก... หดหู่อย่างประหลาด
เธออธิบายความรู้สึกของตัวเองไม่ถูก
ทำได้เพียงหันหลังให้เต็มตัว ซุกหน้าลงในช่อดอกไม้ ไม่กล้ามองเขาอีก
ถึงอย่างนั้น หัวใจเธอก็ยังร้อนรุ่ม ระลอกแล้วระลอกเล่า
จวงเจิ่นอิงที่เห็นเหตุการณ์อยู่ข้างๆ ก็ใจเต้นหน้าแดงตามไปด้วย นึกไม่ถึงว่าเซี่ยอวี่หลี่ที่ดูเคร่งขรึม หน้าตาไม่น่าจะหวานโรแมนติกเป็น กลับทำตัวได้หรูหรามีรสนิยมขนาดนี้
เสิ่นจินไป๋กับเสิ่นชิงเยี่ยนมีเส้นดำผุดบนหน้าเต็มไปหมด สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
เจียงจินซิวปรบมืออย่างตื่นเต้นไม่หยุด
ด้านหลัง หลูซือซางยืนหันหลังให้เซี่ยอวี่หลี่ กำลังพยายามกลั้นการกลอกตามองบน
เซี่ยอวี่หลี่ ลูกผู้ชายตัวโตๆ พวกขี้โม้
เขาขี้เกียจดู และไม่มีอารมณ์จะมาดูเรื่องพวกนี้
"เจาเจาจ๋า มาเร็วๆ สิ ดูสิ ของพวกนี้เป็นของขวัญที่อวี่หลี่กับพวกเขาเตรียมไว้ให้ลูกนะ"
ตอนหัวเลี้ยวหัวต่อ หลานสือซีรีบยิ้มเข้ามาเรียกคน ทำเอาเสิ่นปิงฉือรู้สึกโล่งอก วางดอกไม้ลงบนตำแหน่งเดิม แล้วเดินตามแม่ไปอีกห้องหนึ่ง
คนด้านหลังเดินตามมาติดๆ เซี่ยอวี่หลี่เป็นคนสุดท้าย
เขานั่งครุ่นคิดอยู่ที่โต๊ะสักพัก หยิบดอกกุหลาบตรงใบหูของตัวเองออกมา มองดูแวบหนึ่ง ยิ้มบางๆ ก่อนจะวางกลับไปบนช่อดอกไม้
ลุกขึ้นยืน เซี่ยอวี่หลี่จัดปกเสื้อเล็กน้อย แล้วเดินไปอีกห้องหนึ่ง
เสิ่นปิงฉือตกตะลึงกับกองของขวัญที่สูงเท่าภูเขาลูกย่อมตรงหน้า เครื่องประดับทอง หยก บัตรเครดิต สัญญา... นับไม่ถ้วนเลย นับไม่ไหวจริงๆ “พวกนี้... ให้ฉันทั้งหมดเลยเหรอคะ?”
เสิ่นจิ่งเชียนมองดูฉากนี้ แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ใช่แล้ว ทั้งหมดนี้คือของที่ทางบ้านแม่สามีของเธอเตรียมไว้ให้”
เสิ่นปิงฉือเหลือบมองคนในตระกูลเซี่ย ยิ้มเขินๆ “มันจะมากเกินไปหน่อยไหมคะ?”
แล้วก็สัญญาพวกนี้ ที่ดินอะไรนี่ ให้กันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?