เซี่ยอวี่หลี่จริงจังนะ เสิ่นปิงฉือดูออก เธอไม่เคยเห็นเซี่ยอวี่หลี่แบบนี้มาก่อน ตั้งใจคุกเข่าลง เพียงเพื่อให้ใครสักคนขึ้นมานั่งบนบ่าของเขา
ขอเถอะ นั่นมันตำแหน่งบนบ่าผู้ชายเลยนะ
เซี่ยอวี่หลี่เคยอุ้มใครแบบนี้มาก่อนไหม?
การที่เสิ่นปิงฉือนั่งบนบ่าคนอื่นแบบนี้ เป็นเรื่องตอนเด็กๆ แล้วล่ะ ตอนนี้หลายปีแล้วที่ไม่ได้นั่ง
ท่าทางแบบนี้มันต่ำเกินไป และก็ตามใจเธอมากเกินไป เสิ่นปิงฉือไม่รู้ทำไม ถึงไม่อยากนั่งบนตัวเซี่ยอวี่หลี่ รู้สึกว่ามันเป็นการดูถูกเขา ผู้เป็นดั่งเซียนที่ถูกเนรเทศลงมา
ยังไงเขาก็เป็นผู้ใหญ่ ไม่ใช่พ่อของเธอสักหน่อย
“ไม่เป็นไร ฉันไม่นั่งหรอก รีบลุกขึ้นเถอะ” เสิ่นปิงฉือรู้สึกเคอะเขิน คนอื่นมองมาที่นี่กันหมด
มือของเซี่ยอวี่หลี่ยังคงค้างอยู่ในอากาศ ไม่ขยับเขยื้อน “ไม่ต้องคิดถึงผม คนอื่นมีอะไร ผมก็อยากให้คู่หมั้นของผมมีเหมือนกัน”
คนอื่นมีแฟนหนุ่มแบก เขาก็อยากให้เสิ่นปิงฉือได้รับการปฏิบัติแบบเดียวกัน
ทะเลเมฆลอยอยู่บนฟ้า ลมเย็นพัดมาให้รู้สึกสดชื่น เสิ่นปิงฉือรู้สึกเหมือนเหยียบอยู่บนปุยฝ้าย ล้มได้ทุกเมื่อ ขาอ่อนไม่มีแรงเลย
ไม่มีผู้หญิงคนไหนได้ยินคำนี้แล้วไม่รู้สึกหวั่นไหวหรอกใช่ไหม?
ในใจของเสิ่นปิงฉือมีกระแสความอบอุ่นไหลผ่าน รู้สึกอบอุ่นและซาบซ่าน รู้สึกดีมาก ค่อยๆ วางมือลงบนฝ่ามือของเขา “โอเค ลำบากคุณแล้วนะ”
ขาทั้งสองของเสิ่นปิงฉือพาดอยู่ที่คอของเขา ฝ่ามือใหญ่ของเซี่ยอวี่หลี่จับต้นขาของเธอไว้แน่น กดลงจนเกิดรอยบุ๋มอย่างเย้ายวน เนื้อนุ่มที่ต้นขาของผู้หญิงแทรกผ่านง่ามนิ้วของเขา
เขารับรู้ถึงอุณหภูมิที่ต้นขาของเธอได้อย่างชัดเจน
สัมผัสนุ่มลื่น เขากลัวว่าจะจับไม่อยู่ เลยเพิ่มแรงอีกหน่อย จับเธอไว้แน่น เซี่ยอวี่หลี่ยืนขึ้น เสิ่นปิงฉือสั่นเล็กน้อย รู้สึกกลัวนิดหน่อย