เสิ่นปิงฉือคิดว่า ตัวเองอาจจะเสียสติไปแล้ว หรือไม่ก็ถูกความหล่อเหลาทำให้ตาลาย
ในสายตาเธอมีเพียงกล้ามอกกว้างใหญ่ที่กระเพื่อมเบาๆ ของชายหนุ่ม เขามีรูปร่างเป็นสามเหลี่ยมกลับด้านแบบฉบับ แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นคนที่ใส่เสื้อแล้วดูผอม แต่ถอดเสื้อก็มีกล้าม
อาจเป็นเพราะปกติเขามักใส่สูท วันนี้เขาใส่เสื้อยืดสีขาวบางๆ ทำให้เห็นรูปร่างเกือบทั้งหมด พอจะมองเห็นรูปทรงอกที่สวยงามและรอยบุ๋มของกระดูกไหปลาร้าได้
เซี่ยอวี่หลี่เป็นคนที่มีเสน่ห์แบบขี้เกียจเฉื่อยชาขั้นสุด
เมื่อไม่มีชุดหรูหรา บุคลิกผู้มีอำนาจก็จางหายไป วันนี้เขาแต่งตัวธรรมดา เป็นเพียงคนธรรมดาที่มาขอเซียมซีความรักกับคู่หมั้น
“ตุ๊บ!”
ขวดน้ำที่เปิดฝาอยู่หลุดจากมือเซี่ยอวี่หลี่ น้ำไหลรินลงพื้นดังซ่าๆ เปียกแฉะไปหมด และยังกระเด็นใส่รองเท้าผ้าใบสีขาวของเสิ่นปิงฉืออีกด้วย
คู่รักที่อยู่ใกล้ๆ ต่างก็มองมาทางนี้ด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น
“เซี่ยอวี่หลี่ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” เสิ่นปิงฉือเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อกี้เธอพูดอะไรออกไป
เซี่ยอวี่หลี่มีแววตาหลบหลีก กระแอมอย่างอึดอัด แล้วนั่งยองๆ ขึ้นมา ถือขวดน้ำแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “ผมไม่เป็นไร มือมันลื่น”
เซี่ยอวี่หลี่ใช้กระดาษทิชชู่เช็ดคราบน้ำตรงนั้นจนสะอาด พลางเช็ดรองเท้าผ้าใบสีขาวของเสิ่นปิงฉือไปด้วย จากนั้นก็ลุกขึ้นและพูดอย่างใจเย็นว่า “เดี๋ยวผมไปซื้อขวดใหม่มาให้”
เซี่ยอวี่หลี่เดินไปที่ร้านค้าฝั่งตรงข้าม ชี้ไปที่ขวดน้ำแร่อย่างไม่เจาะจง ขณะที่เจ้าของร้านหยิบให้ เขาก็เอาแขนวางเท้ากับเคาน์เตอร์ แล้วเอามือปิดตาอย่างหมดแรง
เซี่ยอวี่หลี่: “.......”