หลายวันต่อมา ชีวิตราวกับมีใครแอบสลับทุกอย่างให้กลับตาลปัตร
หวางกุ้ยเซียงกับโจวหมิงจูขยันขันแข็งขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งซักผ้า ทำอาหาร ถูพื้น วุ่นอยู่ในครัว เก็บกวาดห้องรับแขก เดินเข้าเดินออกจนแทบไม่ได้หยุดพัก ราวกับอยากชดเชยงานบ้านที่ค้างคามาตลอดยี่สิบปีให้เสร็จในคราวเดียว
อันหนิงนั่งอยู่บนโซฟาอย่างที่ไม่ค่อยได้ทำ สายตาตามพวกเธอไปมาหลายรอบ ก่อนความตกใจคล้ายอยู่ในภวังค์จะค่อย ๆ ผุดขึ้นในใจ ที่แท้...เธอไม่ต้องทำงานบ้านแล้วจริง ๆ เหรอ?
ความรู้สึกนี้เหมือนเท้าที่เคยชินกับรองเท้าคู่เก่า จู่ ๆ ก็ถูกสวมรองเท้าคู่ใหม่ ทุกย่างก้าวสัมผัสได้ถึงความแปลกใหม่และนุ่มนวล สบายเสียจนแทบไม่อยากเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง
แสงแดดนอกหน้าต่างเคลื่อนผ่านมุมขอบหน้าต่าง สาดลงบนพื้นห้องรับแขกจนสว่างจ้า
ส่วนใหญ่โจวเนี่ยนอยู่ในห้องนอน บนหน้าจอคอมพิวเตอร์มีทั้งหลักสูตรของสาขาที่เธอสมัครเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยชิงเป่ย สารบัญวารสารวิชาการ และข้อมูลแนะนำกลุ่มวิจัยในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเรียงรายเต็มไปหมด
เธออ่านเอกสารเหล่านั้นทีละหน้าอย่างละเอียด บางครั้งก้มลงจดบันทึก บางครั้งขยายหน้าจอดูหัวข้อวิจัยของศาสตราจารย์บางคน ราวกับกำลังปูแผนที่เส้นทางของตัวเองไว้ล่วงหน้าในใจ
ส่วนอันหนิงนั่งอยู่ข้างเธอ สมัครบัญชีบนแพลตฟอร์มหางานหลายแห่ง พลางไถโทรศัพท์ไปพลางขมวดคิ้ว ประกาศรับสมัครงานเลื่อนผ่านไปทีละหน้าจอ แต่ไม่มีสักประกาศที่ทำให้เธอหยุดมองนานเกินหนึ่งวินาที