หลังเสร็จพิธีบูชาบรรพบุรุษ ทุกคนก็กลับมายังศาลประจำตระกูลในหมู่บ้านจวนพร้อมกัน
พิธีบันทึกชื่อในสมุดตระกูลจัดขึ้นที่โถงใหญ่
เวลานี้ ที่นี่มีผู้คนยืนกันแน่นขนัด
ญาติร่วมตระกูล ลูกพี่ลูกน้อง ญาติห่าง ๆ ... เบียดเสียดกันจนศาลประจำตระกูลแทบไม่มีที่ว่าง คนที่อยู่ด้านหลังเขย่งปลายเท้าพยายามมองเข้าไป ส่วนคนที่อยู่ด้านหน้าต่างพากันกลั้นหายใจอย่างเงียบงัน
โจวเว่ยกั๋วสวมชุดจีนสมัยใหม่ชุดใหม่เอี่ยม ยืนอยู่แถวหน้าสุดของฝูงชน
เส้นผมสีเทาขาวถูกจัดแต่งเรียบร้อย มือทั้งสองประสานกันวางไว้เบื้องหน้า ใบหน้าเผยสีหน้าที่เขาไม่เคยมีมาก่อนในชีวิตนี้
จริงจังและเปล่งประกาย ราวกับความปรารถนาที่รอคอยมานาน ในที่สุดก็เป็นจริงเสียที
ประมุขตระกูลโจวกระแอมเบา ๆ ภายในห้องพลันเงียบลง แม้แต่เสียงแมลงร้องนอกหน้าต่างก็หยุดไปด้วย
เขายืนอยู่หน้าโต๊ะแปดเซียน เบื้องหน้ามีสำนวนบูชาม้วนหนึ่งวางกางอยู่ กระดาษเหลืองเก่าไปตามกาลเวลา
เขาประคองสำนวนบูชาขึ้นด้วยสองมือ เสียงของเขาราวกับซึมออกมาจากคานในศาลประจำตระกูล หนักแน่นก้องกังวานไปถึงหัวใจของทุกคน
เมื่ออ่านถึงอักษรตัวสุดท้าย เขาก็วางสำนวนบูชาลงแล้วหันกลับมา
บนโต๊ะบูชา สมุดตระกูลแบบเย็บเล่มเก่าเหลืองเล่มนั้นมีรายชื่อเขียนแน่นขนัด ไล่เรียงยาวนานมาตั้งแต่หลายร้อยปีก่อนจนถึงปัจจุบัน รอยหมึกเข้มบ้างจางบ้าง เป็นลายมือที่ผู้คนมากมายบรรจงเขียนสืบต่อกันมาตลอดหลายยุคหลายสมัย
ประมุขตระกูลเปิดหน้ากระดาษใหม่ หยิบพู่กันขึ้นมา จุ่มหมึกตรงขอบแท่นฝนหมึก
หมึกซึมลงจากปลายพู่กัน ก่อนจะปรากฏอักษรสามตัวใหญ่เป็นระเบียบอยู่ด้านบนสุดของหน้า