เมื่อราตรีค่อย ๆ ปกคลุม บ้านเก่าของตระกูลโจวก็กลับมาเงียบสงบอย่างสิ้นเชิงในที่สุด
โต๊ะเก้าอี้ในลานบ้านถูกเก็บออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงเศษกระดาษแดงที่ถูกเหยียบจนขาดกระจายเป็นชั้น ๆ ลมยามเย็นพัดพามันหมุนวนอยู่ตรงมุมกำแพง ก่อนจะร่วงหล่นลงมาอีกครั้ง
โจวเว่ยกั๋วพิงกรอบประตูห้องโถง ยกมือขึ้นถูใบหน้า ยิ้มมาตลอดทั้งวันจนแก้มเมื่อยตึง แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็กดมุมปากให้ลดลงไม่ได้
เขาเงยหน้ามองบ้านเก่าที่ทรุดโทรมของตัวเอง รู้สึกราวกับบ้านที่ตนอาศัยมานานกว่าครึ่งชีวิตหลังนี้ถูกทาสีใหม่ทั้งหลัง ตั้งแต่คานจรดเสาล้วนเปล่งประกาย
ภายในบ้าน โจวมิงไห่นั่งอยู่ข้างโต๊ะ ก้มหน้าเปิดสมุดบัญชี
ตอนลูกพี่ลูกน้องส่งเงินสดที่ได้รับในวันนี้มาให้ เขารู้สึกเพียงว่ามันหนักอึ้ง
ครั้นไล่ดูทีละรายการในตอนนี้ จึงพบว่าเงินรางวัลจากโรงเรียนและรัฐบาลท้องถิ่น เงินของขวัญจากญาติร่วมตระกูลโจวที่ส่งมาจากทั่วสารทิศ ของขวัญแสดงความยินดีจากลูกพี่ลูกน้องหลายคนที่ทำธุรกิจ และเงินใส่ซองจากเพื่อนบ้านต่างสกุล... เมื่อนำมารวมกันแล้วกลับมีถึงหนึ่งแสนแปดพันหกร้อยหยวน
เขาปิดสมุดบัญชี ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใส่เงินหนึ่งแสนหยวนเต็ม ๆ ลงในซองกระดาษคราฟต์แยกต่างหาก แล้วเลื่อนไปตรงหน้าโจวเนี่ยน น้ำเสียงพยายามให้เป็นธรรมชาติที่สุด
“ลูก เงินพวกนี้เป็นของคนที่มาร่วมแสดงความยินดีวันนี้ ลูกเก็บไว้เถอะ ต่อไปจะเรียนมหาวิทยาลัย เรียนปริญญาโท หรือปริญญาเอก ก็เรียนต่อไปอย่างสบายใจ ไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน ส่วนที่เหลืออีกแปดพันกว่าหยวน พ่อจะเอาไปสมทบเป็นค่าเครื่องสักการะที่ศาลประจำตระกูล”
ตอนพูด เขาเผลอยืดหลังตรงขึ้นมา ราวกับกำลังพยายามสวมบทบาทพ่อที่พึ่งพาได้อย่างเต็มที่