เข้าเป้า!
นี่มันก็เข้าเป้าเกินไปแล้ว!
เมื่อสบตากับหนิงหร่าน เฉินลั่วสมองดับวูบ
ที่เกิดใหม่นี่มันเขานะ ทำไมหนิงหร่านถึงเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน?
ชาติก่อน เธอไม่ได้เป็นแบบนี้สักหน่อย!
หรือจะเป็นเพราะเรื่องที่เซี่ยอีอีกับพวกสาว ๆ แสดงละครเมื่อวาน มันไปกระตุ้นเธอ?
เป็นไปได้สูง!
ความกล้าของหนิงหร่านอยู่ได้ไม่นาน หลังจากสบตากับเฉินลั่วได้ไม่ถึงสองวินาที เธอก็ก้มหน้าแดงซ่าน "คือว่า…ผมล้อเล่นน่ะ พี่ลั่ว เช้าตรู่อย่างนี้พี่จะไปไหนเหรอ?"
เฉินลั่วถอนหายใจโล่งอกในใจ "ไปตะวันตกของเมือง"
"ตะวันตกของเมือง? ไปที่นั่นทำไมเหรอ?"
เฉินลั่วทำหน้าลึกลับน่าค้นหา "ช่วงนี้ผมโชคดี เลยว่าจะไปซื้อลอตเตอรี่สักใบ เผื่อจะรวยทางลัด"
"ซื้อลอตเตอรี่?"
หนิงหร่านอึ้งไปชั่วขณะ แล้วก็หัวเราะคิก
รอยยิ้มของเธอ ทำให้ทุกสิ่งรอบตัวพลันหมองหม่นไร้แสง "พี่ลั่ว ผมว่าเรื่องลอตเตอรี่มันออกจะลม ๆ แล้ง ๆ ไปสักหน่อย แต่ถ้าพี่อยากลอง ผมก็เอาด้วย พาผมไปด้วยได้ไหม?"
"ไป"
เฉินลั่วตอบตกลง
หนิงหร่านในชาติก่อนก็ชอบหาเหตุผลต่าง ๆ นานาเดินตามเขาอยู่บ่อย ๆ เมื่อได้หวนกลับมาทบทวนภาพเก่า เขาก็รู้สึกได้แต่เพียงว่าทุกอย่างช่างเหมือนอยู่ในฝัน
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เฉินลั่วเห็นหนิงหร่านยังยืนอยู่ที่เดิม "ทำไมไม่เดินตามมา?"
หนิงหร่านบิดชายเสื้อเล่น "พี่ลั่ว พี่ลืมของไว้"
เฉินลั่วคลำกระเป๋ากางเกง เช็กให้แน่ใจว่าเงินค่าขนมอยู่กับตัว ความสงสัยในใจก็ยิ่งทวีคูณ "ไม่น่าลืม...นะ? ผมเอาเงินมาด้วย..."
พูดไป เสียงยิ่งเบาลง
เพราะว่า...
แววตาของหนิงหร่านยิ่งดูตัดพ้อมากขึ้น
แววตาเว้าวอนที่น่าสงสารของเธอ ทำให้เฉินลั่วใจคอไม่ค่อยดีเอาเสียเลย