"หา?"
เสียง "หา" ของหนิงหร่านคราวนี้ดังกว่าเมื่อครู่ ดึงดูดสายตาผู้คนมากมายให้ชำเลืองมอง
เฉินลั่วเผยสีหน้าเก้อเขินอย่างไม่บ่อยนัก ฉุดกระชากเธอให้รีบเดินจากไป
เมื่อเดินมาไกลแล้ว หนิงหร่านก็หยุดฝีเท้า เงยหน้ามองโครงหน้าด้านข้างของเฉินลั่ว ความปรารถนาที่จะพิสูจน์คำพูดเขาเดือดพล่านจนเก็บกดไม่อยู่อีก "พี่ลั่ว เมื่อกี้ที่พี่พูด...หมายความว่าไงคะ?"
"พูดอะไร?"
เมื่อเผชิญหน้ากับการแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ของเฉินลั่ว หนิงหร่านก็ร้อนใจ "ก็เมื่อกี้ที่พี่บอกว่า อยากเป็นไอ้เลวนั่นไง"
เฉินลั่วยังคงตีหน้าซื่อ "มีด้วยเหรอ? ผมเคยพูดเหรอ?"
"พี่..."
หนิงหร่านจนปัญญา "มี! ฉันได้ยินชัดเลย ห้ามตุกติกนะ!"
เฉินลั่วยักไหล่ "ไป พาไปซื้อไอศกรีม"
ข้างทางแยก ใต้ร่มเงาต้นการบูร
หนิงหร่านมองไปยังร้านไอศกรีมไม่ไกลนัก หวนนึกถึงคำพูดของเฉินลั่วเมื่อครู่ รอยยิ้มเอ่อล้นอาบแก้มอย่างเกินห้ามใจ
คิดไปคิดมา ก็เหม่อลอย
ตอนเฉินลั่วซื้อไอศกรีมกลับมา เห็นหนิงหร่านยืนเหม่อคนเดียว จึงเดินเข้าไปใกล้ "คิดอะไรอยู่?"
หนิงหร่านหลุดปากโพล่ง "คิดถึงพี่..."
พูดจบ เธอถึงได้สติว่ามันไม่เข้าท่า เงยหน้ามอง สบเข้ากับแววตายิ้มๆ ของเฉินลั่วพอดี เลือดสูบฉีดขึ้นที่แก้มอย่างรวดเร็ว รีบอธิบาย "ไม่ใช่อย่างที่พี่คิดนะ ฉันแค่..."
เฉินลั่วยกไอศกรีมในมือขึ้นมา "คิดถึงผมก็ไม่ผิดกฎหมายสักหน่อย"
"ฉัน..."
"นี่ อันวานิลลา อันสตรอว์เบอร์รี"
หนิงหร่านหน้าแดง รับไอศกรีมมา เลียที่ปลายแหลม ความหวานละมุนแผ่ซ่านในช่องปากทันที