หน้าประตูห้องนอน
หลิวหลานยื่นเงินสดสองพันหยวนให้ลูกชาย “เสี่ยวลั่ว แม่อยากจะกำชับลูกสองอย่าง ไม่ต้องประหยัดเกินไป เงินที่ควรใช้ก็ใช้ แต่ก็ห้ามฟุ่มเฟือย รู้ไหม?”
ยังไม่ทันที่เฉินลั่วจะรับเงิน เฉินเจาหยางที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ก็พูดเสริมขึ้นมา
“ถูกต้อง! ลูกชาย ถึงแกจะถูกล็อตเตอรี่ได้สี่หมื่น แต่ห้ามคิดเด็ดขาดว่าเงินมันหาง่าย ป้าแกพูดถูก ห้ามฟุ่มเฟือยเด็ดขาด”
พูดจบ เขาก็รู้สึกยังพูดไม่พอ เลยเสริมอีกประโยค “พูดจริงๆ นะ พ่อไม่อยากให้แม่แกให้เงินแกเยอะขนาดนี้เลย สุภาษิตเขาว่าไว้ เงินทำให้คนขี้ขลาดกล้าขึ้น”
เฉินลั่วกลั้นใจไม่ถลึงตาใส่ มองหน้าพ่อด้วยรอยยิ้มครึ่งๆ “พ่อ ผมว่าพ่อพูดถูก”
เฉินเจาหยาง: “???”
มือที่เฉินลั่วยกขึ้นวางลง คิ้วขมวดเล็กน้อย “หรือว่า… ผมไม่เอาเงินนี้ดีกว่า?”
เฉินเจาหยางเปลี่ยนน้ำเสียงทันที “เด็กอะไรกัน ว่าไง? พ่อจะสอนหลักคิดชีวิตให้หน่อย แค่ไม่พอใจแล้วเหรอ?”
พูดพลาง เขาก็หยิบเงินสองพันจากมือภรรยามายัดใส่ลูกชาย “แกเอ่ยปากแล้ว พ่อแม่จะไม่ให้เงินแกได้ยังไง? พูดก็พูด เล่นก็เล่น พ่อกับแม่แกมีแกเป็นลูกชายคนเดียว จะให้ลำบากได้ยังไง?”
เฉินลั่วทำหน้านิ่งจริงจัง “พ่อครับ ผมไม่ได้ไม่พอใจ ได้ฟังที่พ่อพูดเมื่อกี้ ผมรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงกังวานก้องกังวาล”
“เงินนี่…”
“เอาเถอะ ผมไม่เอาแล้ว!”
เฉินเจาหยางเบิกตากว้าง “ต้องเอา! ต้องเอา!”
“พ่อครับ เงินทำให้คนขี้ขลาดกล้าขึ้น ลูกกลัวว่าถ้ารับเงินนี้ไป จะไปทำอะไรเกินขอบเขต”