"พี่ลั่ว เธอเปลี่ยนไปเนอะ"
ในห้อง ทั้งสองคนมองหน้ากันอยู่นาน ก่อนที่หนิงหร่านจะเอ่ยประโยคนี้ออกมา
เฉินลั่วพูดชมตัวเองโดยไม่เขินอายแม้แต่น้อย "สวยขึ้นใช่ไหมล่ะ? ไม่มีทางเลือกอื่นนะ ผู้ชายอายุสิบแปดเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ยิ่งโตยิ่งหล่อ"
หนิงหร่านกระแอมใส่ แล้วบ่นเสียงอ่อน "มีใครเขาชมตัวเองแบบนี้กัน? เธอเป็นคนแย่ลงต่างหาก! แถมยังหน้าก็หนาขึ้นอีกด้วย!"
"แฮ่ก—"
เฉินลั่วยืนขึ้น พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เป่ารันเอ๋อร์ ฉันก็คือฉัน ดอกไม้ไฟที่แตกต่าง ไกลที่สุดก็แค่เธอมองฉัน...แล้วรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย"
หนิงหร่านไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี "ต่อไปถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ห้ามทำอะไรบุ่มบ่าม"
"ฉันทำอะไรไปหรือไง?"
"เธอคิดว่าล่ะ?"
สายตาของทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ ไม่กี่วินาทีต่อมา หนิงหร่านก็ยอมแพ้เป็นคนแรก "ยังไงก็ไม่ให้ทำทั้งนั้น เรื่องอะไรก็ห้ามใจร้อนเกินไป ต้องค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป โดยเฉพาะเรื่องแบบนี้"
ตอนที่เธอเขินอาย ดูงดงามราวกับดอกบัวสะท้อนแสงยามเย็น
ถึงแม้เฉินลั่วจะเป็นเพื่อนเล่นที่โตมาด้วยกัน ก็ยังต้องตะลึงกับภาพตรงหน้า แล้วแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ถามว่า "เรื่องแบบนี้? เรื่องแบบนี้มันเรื่องแบบไหนล่ะ?"
"เธอนี่..."
หนิงหร่านเม้มปากเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ
เธอรู้ดีว่าเฉินลั่วกำลังแกล้งโง่
เฉินลั่วกางมือทั้งสองข้าง ทำหน้าบริสุทธิ์ใจ "ไม่เข้าใจก็ถาม นี่มันก็ดูไม่น่าจะมีอะไรผิดปกตินี่นา?"
หนิงหร่านไม่อยากจะยังคงโต้เถียงกับเฉินลั่วในเรื่องแบบนี้ต่อไปอีก