ฤดูร้อนที่เจียงเฉิง ร้อนจัดเป็นพิเศษ
เก้าโมงกว่าๆ หน้าประตูใหญ่ชุมชน
เฉินลั่วเอามือล้วงกระเป๋า "พวกเราไปไหนดี?"
หนิงหร่านเอาแขนพาดอก เงยหน้าขึ้น "พี่ลั่ว พี่เงียบเกินไปแล้วนะ"
"มีเวลาแค่นิดเดียวก็เก็บตัวอยู่ในห้อง ไม่ยอมออกไปไหน พอดีเพิ่งสอบเอ็นทรานซ์จบมาเหนื่อยๆ หนูต้องพาพี่ออกไปผ่อนคลายหน่อย"
เฉินลั่วไม่เถียงด้วย ช่วงก่อนเขาเงียบๆ จริง...จะว่าเก็บตัวก็ว่าได้
"เสี่ยวหร่าน อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ ออกไปเที่ยวต้องใช้เงินนะ"
"ใช้ก็ใช้สิ"
หนิงหร่านหยิบถุงผ้าใบเท่าฝ่ามือออกมา เปิดต่อหน้าเฉินลั่ว ในถุงมีเงินเหรียญอยู่เยอะแยะ แล้วก็ธนบัตรแดงอีกสองใบ "นี่ไง ฉันมีเงินนะ วันนี้เวลาของพี่ถูกเรียกใช้แล้ว ค่าใช้จ่ายทั้งหมดฉันออกให้เอง"
เฉินลั่วรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาประหลาด ยิ้มพลางแซว "โอ้? นี่พระอาทิตย์ขึ้นจากทางตะวันตกหรือไง? ปกติพี่เห็นเธอขี้งกจะตาย วันนี้ทำไมใจดีขนาดนี้ล่ะ?"
หนิงหร่านร้องฮึดฮัด "นั่นไม่เรียกว่าขี้งก เรียกว่าประหยัด"
เหตุผลที่เธอประหยัดขนาดนั้น ก็เพื่อเฉินลั่วทั้งหมดทั้งสิ้น
เธอรู้ดีว่าการเปลี่ยนหัวใจต้องใช้เงินมหาศาล เงินที่แม่ให้เป็นค่าขนมทุกเดือน เธอแทบไม่กล้าใช้สักบาท เก็บสะสมไว้ทั้งหมด
สะสมมาแบบนี้ หลายปีแล้ว
สายลมฤดูร้อนพัดพาความร้อนแรงมา ปะทะเข้าที่หางตาเฉินลั่วจนชื้นเล็กน้อย
หัวใจของหนิงหร่าน เขาเข้าใจดี
เฉินลั่วเดินไปข้างหน้าสองก้าวอย่างไม่ให้ใครสังเกต แกล้งทำเป็นหาว แล้วถือโอกาสเช็ดหางตา "ได้ๆ เธอบอกว่าประหยัดก็ประหยัด แล้ววันนี้เธอจะพาฉันไปเที่ยวที่ไหนล่ะ?"