ใบหน้าของหนิงหร่านเต็มไปด้วยสีแดงระเรื่อ แววตาเหม่อลอย
เธอไม่พูดอะไร ได้แต่จ้องมองเฉินลั่วแบบนี้
เฉินลั่วตั้งใจจะอธิบาย แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
คำพูดเมื่อกี้...
ชวนให้คนเข้าใจผิดได้ง่ายจริง ๆ!
แต่นิ่งเงียบกันไปแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่อง
คิดได้ดังนั้น เขาสูดลมหายใจลึก เอ่ยทำลายความเงียบ "เสี่ยวหร่าน อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้จะมองขาเธอ ฉัน..."
หนิงหร่านแววตาเจิดจ้า "งั้นนายจะมองขาใคร?"
"ฉัน..."
เฉินลั่วรู้สึกปวดหัว "ฉันไม่ได้จะมองขาใคร ฉันไม่ชอบมองขา"
"ฉันไม่เชื่อ"
"..."
พอมีความสงสัย ความผิดก็ถูกตัดสินไปแล้วครึ่งหนึ่ง
เฉินลั่วถอนหายใจอย่างกล้ำกลืน "คนงามยืนเดี่ยว ขาเนียนส่องสระบุปผา"
หนิงหร่าน "หมายความว่าไง?"
เฉินลั่ว "ขอดูขาหน่อย"
หนิงหร่าน "..."
เฉินลั่วหน้าตาเรียบเฉย เมื่อหนิงหร่านยืนกรานว่าเขาชอบมองขา ก็ได้ งั้นเขายอมรับไปเลย
มองขาแล้วยังไง?
มองขา มีอีกชื่อว่า การชื่นชม
เรื่องนี้ โดยพื้นฐานแล้วไม่ได้ผิวเผิน
หลายครั้งไม่จำเป็นต้องเห็นหน้าเธอ ก็ทำให้คนตกหลุมรักเธอได้ ไม่จำเป็นต้องได้ยินเสียงเธอ ก็สามารถจับจุดเด่นที่เปล่งประกายในตัวเธอได้
พลุสุกสกาว หิมะโปรยโรแมนติก การชื่นชมก็เป็นวาทะอันงดงามเรื่องหนึ่งในโลกมนุษย์
หนิงหร่านยังคงเงียบ แต่หน้ากลับแดงขึ้นเรื่อย ๆ นานพักใหญ่ถึงเอ่ยปาก "เรา...ยังไปไม่ถึงขั้นนั้น รอก่อนนะ..."
เฉินลั่วตาเบิกกว้าง "หา?"
หนิงหร่านเมินไปทางอื่น "ไม่ใช่จะดูขาฉันเหรอ?"