“มอ!” วัวดำตัวใหญ่พยักหน้าหงึก ๆ อย่างบ้าคลั่ง
“เอาสมุดเล่มนี้ไป หากยังไม่เบิกจุดกาย ก็ปลูกดอกไม้นี้ไม่ได้”
เฉินสวินหยิบสมุดฝึกกายที่เรียบเรียงเสร็จแล้วออกมาจากแหวนเก็บของ ก่อนส่งให้วัวดำตัวใหญ่ “วัวดำซีเหมิน อย่าทำให้ข้าผิดหวังเล่า อย่างไรเสีย หนังวัวดำของเจ้าก็ด้อยกว่าของข้าเพียงสามส่วนเท่านั้น”
“มอ~~~” วัวดำตัวใหญ่คุกเข่าลงทันที มันเปลี่ยนกีบเป็นฝ่ามือแล้วยกขึ้นเหนือศีรษะ รับของขวัญจากพี่ใหญ่อย่างเลื่อมใสศรัทธา
เสี่ยวชื่อมองด้วยแววอิจฉาอยู่บ้าง ที่จริงมันเองก็สนใจการฝึกกายไม่น้อย ทว่าข้อจำกัดของเผ่าพันธุ์ทำให้มันทำได้เพียงฝึกฝนไปตามลำดับ ไม่อาจเรียนเคล็ดวิชาเหล่านี้ได้
ยิ่งไปกว่านั้น เส้นทางของมันยังค่อนข้างต่างออกไป ทั้งไม่มีทรัพยากรสำหรับฝึกกาย ทำได้เพียงเสริมญาณเพลิงเพื่อเพิ่มพูนการบำเพ็ญ นี่จึงเป็นเหตุผลที่มันไม่เคยปะทะกับสัตว์วิญญาณตัวอื่นซึ่งหน้า
“เสี่ยวชื่อ”
“พี่สวิน?”
“ค่อยเป็นค่อยไป ไม่ต้องรีบร้อน บรรพชนเต๋าผู้นี้ไม่มีวันเอาเปรียบเจ้าเช่นกัน วันหน้าเมื่อมีโอกาส ข้าจะช่วยให้เจ้าฝืนชะตาเปลี่ยนชีวิต ถ่ายเลือดใหม่!”
เฉินสวินไพล่มือไว้ด้านหลัง เงยหน้ามองท้องฟ้า “พี่กระเรียนของเจ้า ข้าก็เลี้ยงดูเขาขึ้นมาเพียงลำพัง ทุกสิ่งล้วนเป็นไปได้”
“ขอรับ บรรพชนเต๋า!” ดวงตาของเสี่ยวชื่อเบิกกว้าง มันเชื่อแล้ว ทั้งยังเลียนแบบวัวดำตัวใหญ่ หมอบกราบลงกับพื้น “น้องเล็กจะติดตามบรรพชนเต๋าไปทุกย่างก้าว ต่อให้ตายก็ไม่มีวันเสียใจ!”
แม้มันจะไม่เข้าใจคำว่าฝืนชะตาเปลี่ยนชีวิต แต่เรื่องถ่ายเลือดนั้นเข้าใจดี สายเลือดของสัตว์วิญญาณเป็นดั่งพันธนาการ จะว่าประสบความสำเร็จเพราะสายเลือดก็ใช่ จะพ่ายแพ้เพราะสายเลือดก็ไม่ผิด อีกทั้งยังเป็นสายใยอันลึกซึ้ง
แต่สิงโตชาดเป่ยกงอย่างมันได้ตัดขาดจากเผ่าพันธุ์แล้ว บัดนี้มันเป็นน้องเล็กของบรรพชนเต๋า ย่อมตั้งสายสืบทอดของตนเอง!
“อืม...” มุมปากเฉินสวินกระตุก เขาแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ “เสี่ยวชื่อ ไปขุดแร่กันเถอะ เจ้าหนุ่มวัว ฝึกฝนอยู่ที่นี่เองก็แล้วกัน”
“ได้เลย พี่สวิน!”
“มอ ๆ!” วัวดำตัวใหญ่เริ่มเปิดอ่านสมุดเล่มเล็ก เตรียมตัวเข้าฌานฝึกฝน