“เผ่ามนุษย์ หมายความว่าอย่างไร?!”
“เผ่ามนุษย์ หมายความว่าอย่างไร?!”
……
เสียงหนึ่งดังมาจากส่วนลึกของแดนเหนือ คล้ายเสียงสัตว์แต่ก็ไม่ใช่ คล้ายเสียงมนุษย์แต่ก็ไม่เชิง ถ้อยคำแฝงความหวาดระแวงไว้อย่างชัดเจน
บนฟากฟ้า เฉินสวินหรี่ตาลง ประกายสายฟ้าพลันแล่นวาบในดวงตา ก่อนเอ่ยว่า
“ศึกในแดนเหนือสิ้นสุดลงแล้ว พวกเรามาเก็บศพสักหน่อย จะได้เพิ่มบุญกุศล แล้วจัดพิธีกรรมให้พวกเขา”
เสียงอันกึกก้องทรงพลังของเฉินสวินดังกังวานทั่วนภา “หวังว่าพวกท่าน...จะไว้หน้าพวกเราสักครั้ง”
“โฮก!”
วัวดำตัวใหญ่แหงนหน้าคำราม ขนหนาทึบงอกปกคลุมทั่วร่าง ภายใต้แสงจันทร์ พลังเรืองรองพลุ่งพล่านดุจคลื่นโหม กระจายไปทั่วสารทิศ!
มันค่อย ๆ เผยรอยยิ้มกระหายเลือดออกมา เจ้าพวกสัตว์วิญญาณน้อยทั้งหลาย อย่าได้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเชียว พี่ใหญ่พูดกับศัตรูไม่เคยล้อเล่น
สัตว์วิญญาณบางตัวหดรูม่านตาจนเรียวเล็ก เหตุใดจึงมีแรงกดข่มจากส่วนลึกของสายเลือดเช่นนี้...
วัวดำตัวนี้แท้จริงแล้วเป็นสัตว์วิญญาณชนิดใดกันแน่?!
“เผ่าข้าถอยไป 300 ลี้!”
“เผ่าข้าถอยไป 300 ลี้!”
……
เสียงประหลาดจากส่วนลึกดังสะท้อนมาอีกครั้ง แฝงความลุ่มลึกอันยากหยั่งถึง
โฮก!
โฮก!
ธารน้ำแข็งสั่นสะเทือน สัตว์วิญญาณเบื้องหน้าราวกับเตรียมพร้อมไว้แล้ว ต่างพากันถอยหนีสุดชีวิต ราวกับกำลังรอคำนี้อยู่!
“ขอบคุณ”
“เผ่ามนุษย์ หวังว่าพวกเจ้าจะรักษาคำมั่น มิฉะนั้นจะสู้กันจนตายไปข้าง!”
“กล้าข่มขู่ข้ารึ?!”
“โฮก?!”
เฉินสวินกับวัวดำตัวใหญ่พลันเดือดดาล เปลวไฟเบื้องหลังบนฟากฟ้ายิ่งลุกโชน พลังบ้าคลั่งภายในนั้นหาใช่พลังวิญญาณไม่
ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบงันอันประหลาด
เสียงจากส่วนลึกนั้นไม่เอ่ยขึ้นอีก คล้ายมีบางสิ่งจุกคออยู่
เฉินสวินมองลงไปยังใต้ธารน้ำแข็ง พบใบหน้าของผู้บำเพ็ญมากมาย พวกเขาสิ้นลมหายใจไปนานแล้ว ราวกับญาณถูกบางสิ่งทำลายจนหมดสิ้น
เขาค่อย ๆ หยิบขวานผ่าภูเขาที่ปกคลุมด้วยปราณมรณะออกมา พลังห้าธาตุและปราณมรณะพันเกี่ยวกัน
ตูม!
ตูม!
แสงขวานสายหนึ่งฟาดฟันลงมาจากฟากฟ้าอย่างรุนแรง ธารน้ำแข็งแตกออกเป็นเสี่ยง กระดูกศพของผู้บำเพ็ญแต่ละร่างเผยขึ้นจากใต้ธารน้ำแข็ง