“มอ~~~” วัวดำตัวใหญ่ส่งเสียงทอดยาว แววตาเผยความอาลัยอาวรณ์ ต่อจากนี้พวกเขาอาจไม่ได้กินข้าวร่วมกันอีกแล้ว
“บรรพชน...”
ทั้งสามได้ยินดังนั้น หัวใจก็ราวกับถูกทุบอย่างแรง ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งก็กดลงบนไหล่ของพวกเขา เฉินสวินมายืนอยู่เบื้องหลังแล้ว
เขายิ้มขึ้นมาอย่างฉับพลัน ก่อนยื่นมือทั้งสองออกไปผลักเบา ๆ
“เลิกพูดไร้สาระ รีบไสหัวไปได้แล้ว”
“บรรพชน~~~”
ทั้งสามหน้าซีดเผือด ร่างกายพลันไม่อยู่ในการควบคุม ลมกรรโชกหวีดหวิวข้างหู พวกเขาถูกซัดปลิวออกไปไกลจากภูเขาจิ่วกงเรื่อย ๆ
พวกเขาหันกลับไปมอง เห็นบรรพชนทั้งสองโอบไหล่กัน หัวเราะพลางชี้ไม้ชี้มือมาทางพวกเขา จนกระทั่งภาพนั้นลับหายไปจากสายตา...
นับแต่นั้น ทั้งสามก็ต้องเริ่มบุกเบิกเส้นทางของตนในโลกบำเพ็ญเซียนอันแสนปั่นป่วนแห่งนี้
ณ ประตูสำนัก
เฉินสวินกับวัวดำตัวใหญ่ทอดสายตามองอยู่นานหลายปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขามาส่งผู้อื่นจากไป ในใจจึงรู้สึกหลากหลายปะปนกัน
“เจ้าวัว พวกเราก็ต้องไปแล้ว ไปกล่าวลาหิมะเฉินกันเถอะ”
“มอ~”
ทั้งสองก้าวออกไปหนึ่งก้าว ก่อนหายวับไปอย่างไร้สุ้มเสียง แม้แต่ฝุ่นบนพื้นก็ไม่ไหวติง
ตลอด 100 ปีที่ผ่านมา คะแนนอายุวัฒนะทั้งห้ารายการเต็มหมดแล้ว ถึงขีดจำกัดสูงสุด ไม่อาจเพิ่มแต้มต่อไปได้อีก
คะแนนอายุวัฒนะของพวกเขาในตอนนี้คือ พละกำลัง 200 (140) ความเร็ว 200 (140) แก่นพลังสรรพสิ่ง 200 (140) พลังเวท 200 (140) และพลังป้องกัน 200 (140)
ภายในหุบเขาฟังหิมะ บนยอดเขาน้อย
วันนี้หิมะตกหนัก ลมหิมะพัดกระโชกแรง
เจียงเสวี่ยเฉินกำลังรินชาให้เฉินสวิน ก่อนเอ่ยว่า “ผู้อาวุโส ท่านเตรียมจะเดินทางไปยังที่ราบใหญ่เทียนต้วนแล้วหรือเจ้าคะ?”