“มอ~~~!” วัวดำตัวใหญ่แหงนหน้าร้องยาว ดวงตาเบิกกว้างแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ข้าจะทำธงห้าธาตุให้เจ้า โดยใช้ต้นกระเรียนวิญญาณห้าธาตุ”
เฉินสวินยิ้มกว้าง พลางตบวัวดำตัวใหญ่เบา ๆ “วัวเฒ่า ข้าไม่ปิดบังเจ้าแล้วกัน ตอนนี้วิชาหลอมศัสตราของข้าเหนือจินตนาการเจ้าไปมากแล้ว”
“มอ~” วัวดำตัวใหญ่พยักหน้ารัว แววตาไร้ซึ่งความกังขา เรื่องนี้มันเชื่อจริง ๆ
โครงกระดูกของเรือยักษ์ลำนี้ก็เป็นผลงานการหลอมศัสตราของพี่ใหญ่ ทำเอามันตะลึงจนพูดไม่ออก ใช้จิตหนึ่งควบคุมห้าอย่างพร้อมกัน
“ฮี่ ๆ” เฉินสวินยิ้มอย่างภาคภูมิใจแล้วนั่งลง มือยังลูบแผ่นดาดฟ้าไปด้วย
วัสดุของเรือลำนี้ทำจากไม้ของต้นกระเรียนวิญญาณห้าธาตุอายุเก้าหมื่นเก้าพันปี พวกเขาเคยเพาะเลี้ยงต้นหนึ่งจนมีอายุหนึ่งแสนปีด้วย
นั่นเป็นค่ำคืนที่ยากจะลืมเลือน
ต้นกระเรียนวิญญาณห้าธาตุอายุหนึ่งแสนปีเลิกแผ่ไอแห่งความตาย แล้วเปลี่ยนไปแผ่กลิ่นอายอีกชนิด เนื้อไม้กลับเปราะบางอย่างยิ่ง บางครั้งก็แปรเปลี่ยนเป็นแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
ดูคล้ายกลิ่นอายของมันไม่มั่นคงเอาเสียเลย พวกเขาจึงไม่กล้านำไม้เช่นนี้มาใช้
ทำได้เพียงย้ายมันมาปลูกไว้บนเรือ แล้วค่อย ๆ เพิ่มอายุของมัน เพราะเฉินสวินรู้สึกอยู่เสมอว่าความเปลี่ยนแปลงในภายหน้าของสิ่งนี้อาจเกี่ยวข้องกับวิถีเซียนห้าธาตุ
หากเพาะเลี้ยงต่อไปจนต้นไม้นี้มีจิตวิญญาณ พวกเขาจะมีน้องสามเพิ่มมาอีกคนก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ใครใช้ให้พวกเขาเป็นตัวป่วนกันเล่า
บ้านนี้ขาดมันไม่ได้จริง ๆ ยาเทพอายุสูงมากมายต้องเก็บรักษาไว้ในกล่องยา ต้นกระเรียนวิญญาณที่อายุไม่มากพอใช้การไม่ได้แล้ว
“วัวเฒ่า พวกเราร่วมกันหลอมเรือลำนี้ให้เป็นศาสตราวุธประจำกายเถิด”