“วัวเฒ่า สิ่งที่โจมตีญาณปรากฏตัวแล้ว!”
เฉินสวินหรี่ตาลงเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ความเจ็บแปลบจากญาณเมื่อครู่ รวมถึงสิ่งที่ค่ายกลของเจ้าปิดกั้นไม่ได้ มีเพียงมันเท่านั้น”
“มอ!” วัวดำตัวใหญ่สูดหายใจลึก นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ยืนยาวมาหลายปีของมันที่ได้พบเจอเรื่องเช่นนี้
ทว่าเมื่อสวมชุดโจรปล้นแล้ว สายลมเย็นยะเยือกนี้ก็ไม่อาจทะลวงญาณของพวกเขาเข้ามาโจมตีได้อีก
ต้นกระเรียนวิญญาณห้าธาตุที่ท้ายเรือโอนเอนไปมาตามแรงลมเย็นเยียบ ทันใดนั้น ทั่วทั้งต้นพลันเปล่งแสงริบหรี่ ก่อนจะหายวับไปในพริบตา
ฟ้าดินมืดสลัวลงทุกขณะ ไม่มีพายุทรายพัดกระหน่ำอีกต่อไป
สายลมเย็นยะเยือกพัดวนอยู่ทั่วฟ้าดิน เรือเหาะยักษ์ลำหนึ่งค่อย ๆ เคลื่อนลึกเข้าไป เฉินสวินกับวัวดำตัวใหญ่ยืนอยู่บนหัวกระเรียน ทอดสายตามองไปไกลด้วยสีหน้าไม่หวั่นเกรง
หนึ่งเดือนต่อมา
ดวงตาของเฉินสวินกับวัวดำตัวใหญ่สั่นไหว ทั้งสองอ้าปากค้าง ราวกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าทำให้บุคคลผู้มีชีวิตยืนยาวนับพันปีถึงกับตื่นตะลึงจนขวัญผวา
“บัดซบ... บัดซบเอ๊ย!!!”
“มอ!!!”
เสียงร้องตกใจและเสียงคำรามดังสนั่นขึ้นสองเสียง เรือเหาะยักษ์หยุดนิ่งกลางนภา ไม่เคลื่อนต่อไปอีก
เมื่อทอดสายตาจากฟากฟ้าลงมา ผืนแผ่นดินแยกออกจากกัน ปรากฏเป็นหุบเหวกว้างใหญ่ไพศาล ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง สายลมเย็นยะเยือกไร้สิ้นสุดพัดออกมาจากที่นี่
สถานที่แห่งนี้ราวกับยืนอยู่ริมหน้าผา แต่กลับมองไม่เห็นอีกฝั่งของหน้าผาว่าเป็นเช่นไร เส้นทางบนผืนแผ่นดินถูกฟันขาดสะบั้นอย่างไร้ปรานี ราวกับ... เทียนต้วน!
เฉินสวินกับวัวดำตัวใหญ่สูดลมหายใจเย็นเยียบ นี่มันปรากฏการณ์อัศจรรย์แบบใดกัน แล้วจะข้ามไปได้อย่างไร?!
ขณะนี้พวกเขาอยู่เพียงตรงขอบเท่านั้น จึงมองไม่เห็นอีกฝั่งของหุบเหว มันกว้างใหญ่เกินจินตนาการ ไม่รู้ทอดยาวไปถึงที่ใด
“วัวเฒ่า จดไว้ให้หมด บัดซบเอ๊ย จดไว้ วาดแผนที่ด้วย!”
เฉินสวินตื่นเต้นจนพูดจาติดขัด ภายในใจกลับไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย “ยอดเยี่ยมจริง ๆ ชีวิตที่ผ่านมาเสียเปล่าแล้ว!”