ครืนครั่น...
ติดต่อกันสามวัน พวกเขายังคงค่อย ๆ ดำดิ่งลงไปเบื้องล่าง จนเกิดเสียงอึกทึกเป็นระยะ
เฉินสวินจ้องลงไปข้างล่างไม่วางตา ตามเหตุผลแล้ว ในเวลาเช่นนี้น่าจะมีสิ่งประหลาดพุ่งออกมา แล้วต่อสู้กับพวกเขาสักยก
ดวงตาของวัวดำตัวใหญ่ฉายประกาย มันใช้กีบหน้ากระหน่ำทุบผนังหุบเหว เสียงสะเทือนส่งไปไกลอย่างยิ่ง
「วัวเฒ่า ล่ออสรพิษออกจากถ้ำ ตอนนี้พวกเราอยู่ไม่ไกลจากพื้นดินแล้ว ระวังมีอะไรโผล่ออกมากะทันหัน」
รอบกายเฉินสวินมีแสงเทพห้าธาตุโอบล้อม ส่องสว่างพื้นที่มืดมิดเป็นบริเวณกว้าง จู่ ๆ เขาก็ตะโกนก้อง 「ภูตผี จงปรากฏตัวเสีย ข้าเห็นเจ้าแล้ว!」
「มอออ~~!!」วัวดำตัวใหญ่แหงนหน้าคำรามตามไปด้วย
ในตอนนั้นเอง
อุกกาบาตสีแดงเพลิงดวงหนึ่งพลันร่วงลงมาจากฟากฟ้า ลมปราณหยินสายนี้พยายามกัดกร่อนวิชาอาคม ทว่าวิชาอาคมนี้มิได้ก่อกำเนิดจากพลังวิญญาณ
ลมปราณหยินทำอะไรไม่ได้ อุกกาบาตสีแดงเพลิงพุ่งหวีดผ่านหุบเหว หอบพลังห้าธาตุอันบ้าคลั่ง ทะยานลงสู่ก้นเหวอย่างเกรี้ยวกราด
มันพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ส่องสว่างพื้นที่โดยรอบ แต่มีเพียงผนังหุบเหวสีดำมืด ไม่ปรากฏสิ่งอื่นใดอีก
「วัวเฒ่า เผ่น!」
「มอ!」
พวกเขาทะยานขึ้นสู่เบื้องบน พริบตาเดียวก็กลับมาถึงพื้นดิน สายตายังคงจับจ้องดาวร่วงในหุบเหว พลังห้าธาตุทั่วร่างพลุ่งพล่าน เตรียมขับเรือหลบหนีไว้พร้อมแล้ว
ครู่หนึ่งต่อมา ลูกไฟก็ลับหายไปจากสายตา ไม่อาจสัมผัสได้อีก
「โห น่าสนใจ」
เฉินสวินนั่งขัดสมาธิ มือหนึ่งชูขึ้นฟ้า พลังห้าธาตุรวมตัวกันอย่างบ้าคลั่งกลางอากาศ