มหาจักรวรรดิเฉียน
ฉางอัน
จวนติ้งกั๋วกง
ระเบียงหลัง
แสงทองของดวงอาทิตย์สาดส่องผ่านซอกช่องของโครงไม้ปีกไม้ ตกประปรายลงบนเตียงนอนนุ่ม
เกาหยางนอนแผ่อยู่เบื้องบน ไม่ขยับแม้แต่น้อย
เขาช่างดุจปลาเค็มตัวหนึ่ง ที่นอนเช่นนี้มาเกือบหนึ่งยามแล้ว
"เหนื่อย"
"เหนื่อยยิ่งนัก"
เกาหยางบ่นพึมพำ เสียงอึกอักอยู่ในหมอนนุ่ม ฟังไม่ค่อยชัด
นับแต่ออกราชการศึกทะเลทรายเหนือ เขาแทบไม่ได้พักเลย เรื่องราชสำนัก แผนพิษของแคว้นเยี่ยน คดีความที่ต้องสืบ ธุรกิจธนาคาร ราชการแดนตะวันตกเฉียงใต้ ทุกเรื่องทุกรายการ กดดันเขาจนแทบหายใจไม่ออก
โดยเฉพาะคดีของเสิ่นโม่ สายใยเบื้องหลังคดีนั้น ยิ่งทำให้เขาปวดหัวหนัก
"ท่านเชิ่นผู้ช่วยราชการ ครั้งก่อนก็ขึ้นไปถึงบนจริง แต่ถ้อยคำที่ผู้ชายพูดกันในยามนั้น หาเชื่อถือได้ไม่"
"ข้าอยากนอนแผ่อยู่อย่างนี้ไปทั้งชีวิต"
เกาหยางเริ่มบ่นพึมพำอีกครั้ง
เฉินเซิ่งกับอู๋ก่วงยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าไร้อารมณ์
เหตุใดนักร้อย
ชินชาแล้ว
ปัง!
ขณะนั้นเอง
นอกระเบียงบันดานเสียงดังกึกก้องขึ้น
ตามด้วยเสียงกรีดร้องระงมราวกับหมูถูกฆ่า
"บิดา! บิดา! ลูกผิดแล้ว! ลูกผิดจริง ๆ! อย่าตีแล้ว! ตีต่อไปต้องมีคนตายแล้ว!!!"
"สัตว์นรก!"
"วันนี้พ่อต้องตีให้ตายคนหนึ่งให้ได้!!!"
เกาหยางลืมตาขึ้นช้า ๆ
เสียงนี้... เกาฉางเหวิน?
แล้วยังเป็นท่านบิดาอีกด้วย?
เกาหยางลุกขึ้นนั่ง เอียงตามเสียงไปมอง