มหาจักรวรรดิเฉียน
ภาคตะวันตกเฉียงใต้
นอกชานเมืองจางเคอ ค่ายใหญ่
ราตรีมืดสนิทดุจน้ำหมึก ขุนเขาทอดยาวไปในเปลวมืด ดุจสัตว์ยักษ์ตัวแล้วตัวเลาที่ซุ่มซ่อนตัวรอโอกาส
ภายในเต็นท์นายทหาร เปลวเทียนไขส่องแสงสั่นไหว
อ๋องเซี่ยวขมวดคิ้วแน่น นิ้วมือเคาะโต๊ะไม่รู้ตัว หนึ่งครั้ง แล้วอีกครั้ง
ช่วงนั้นเอง
เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกเต็นท์
ทหารองครักษ์คนหนึ่งยกผ้าม่านเข้ามา ประสานมือคารวะ "ท่านแม่ทัพ ผู้สอดแนมที่ส่งออกไปกลับมาแล้ว"
"ว่าอย่างไร"
อ๋องเซี่ยวเงยหน้าขึ้น แววตาเคร่งเครียด
สีหน้าทหารองครักษ์ไม่ค่อยดีนัก รายงานว่า "ท่านแม่ทัพ ผู้สอดแนมพบเศษอาวุธเหล็กจำนวนมากรอบนอกค่ายของเผ่าจามู่ และยังพบชิ้นส่วนเสื้อเกราะอีกจำนวนหนึ่ง"
"กระหม่อมให้คนตรวจสอบดูแล้ว แม้อาจเทียบไม่ได้กับยุทโธปกรณ์ของกองทัพหน้าเหนือของพวกเรา แต่ก็มิใช่ของที่พวกคนป่าจะหลอมขึ้นเองได้"
อ๋องเซี่ยวขมวดคิ้วลึกยิ่งขึ้นไปอีก
"ยังมีอะไรอีก"
"ผู้สอดแนมพบว่า ยุทโธปกรณ์ของกองกำลังแกนกลางของเผ่าจามู่ดีกว่าของเผ่าเล็ก ๆ รอบนอกมากมาย ดาบหอกคมกริบ เกราะครบครัน แถม... แถมยังมีหน้าไม้อีกด้วย"
"กงเกล็ด?"
สีหน้าอ๋องเซี่ยวบูดบึ้งทันที
เทียบกับดาบและหอก การควบคุมกงเกล็ดยิ่งเข้มงวดกว่าหลายเท่า
กฎหมายมหาจักรวรรดิเฉียนบัญญัติไว้อย่างชัดเจน ผู้ใดแอบซ่อนกงเกล็ด ให้ประหารสามตระกูล!
แผ่นดินห่างไกลกันดารแบบภาคตะวันตกเฉียงใต้ แดนดอนที่นกไม่กินขี้ พวกชาวเผ่าป่าเหล่านี้จะมีหน้าไม้มาจากไหน?
ทหารองครักษ์พักหายใจ แล้วกดเสียงต่ำลง "ท่านแม่ทัพ เรื่องนี้ผิดปกติอย่างยิ่ง พวกคนป่าโดยดั้งเดิมใช้แต่ธนูไผ่กับหอกไม้ แทบไม่มีของเหล็กเลย ยิ่งกงเกล็ดนั้นไม่ต้องพูดถึง"
"ของเหล่านี้ ไม่มีทางเป็นของที่พวกมันสร้างขึ้นเอง"
อ๋องเซี่ยวหน้ามืดครึ้ม สบถขึ้นเสียงหนึ่ง
"บัดซบ!"
เขาลุกขึ้นยืน เดินไปมาในเต็นท์ รองเท้าบูตก้าวบนพื้นโคลนดังหนวกหู
"ข้าก็ว่าอยู่ว่าทำไมพวกคนป่าพวกนี้ถึงเก่งกาจขึ้นมากะทันหัน ตีเมืองแตกถึงสามเมือง ฆ่าขุนนางแผ่นดิน แถมยังระดมพลได้แสนคน ถ้าไม่มีใครหนุนหลังอยู่ ผีก็ไม่เชื่อ!"