มหาจักรวรรดิเฉียน
อำเภอฉางเล่อ
ปลายเดือนสิบหกแดดยังคงร้อนแรงไม่ปราณีใคร แผดเผาดินเหลืองบนคันนาจนซีดขาว และเผาคนจนเหงื่อไหลท่วมกาย
แต่ในนาทดลองแผ่นกว้างนอกอำเภอฉางเลกลับเขียวชอุ่มเขียวขจีไปทั้งแหล่ง
เถามันเทศแพร่พันไปทั่วพื้นดิน ซ้อนทับกันเป็นชั้นเป็นสาย ใบหนาเป็นมันเงางาม สะท้อนแสงแดดเป็นสีเขียวเข้มระยิบระยับ โตงามเกินคาดฝัน
แผ่นดินผืนนี้ คือที่ดินที่อู่จ้าวมีพระบรมราชโองการแต่งตั้งให้โดยเฉพาะ
ครบสองร้อยไร่ ล้วนเป็นนาชลประทานชั้นเลิศ ดินอุดมสมบูรณ์ ชลทางสะดวก ห่างจากฉางอันเพียงยี่สิบลี้
ตั้งแต่คัดเลือกที่ดินจนถึงบุกเบิก ตั้งแต่ใส่ปุ๋ยจนถึงระดมน้ำ ทุกกรรมวิธีมีขุนนางเกษตรแห่งกรมช่างคอยกำกับดูแลด้วยตนเอง จ้าวรื่อเทียนยิ่งแทบจะอาศัยอยู่ในนาเสมอมา ออกแรงตั้งแต่ฟ้าสางยันฟ้ามืด ตากแดดโดนลม แม้แต่จวนฮู่กั๋วกงก็แทบไม่ได้กลับ
เหตุใดกันนั้น มิใช่อื่นใด
ครั้งนี้คือการทดลองปลูกขนาดใหญ่
การทดลองขนาดเล็กที่เขาเฮยเฟิงครั้งก่อน แม้ผลผลิตจะน่าตกตะลึงเพียงใด แต่นั่นก็เป็นเพียงที่ดินไม่กี่ส่วน ปลูกด้วยความประณีตบรรจง ปุ๋ยเต็มที่ ย่อมเป็นตัวแทนของนาไร่ในมหาจักรวรรดิเฉียนไม่ได้
แม้อู่จ้าวและเกาหยางจะเชื่อมั่นในมันเทศเป็นที่สุด แต่เรื่องเกี่ยวกับธัญพืช หาใช่เรื่องที่จะประมาทได้แม้แต่นิดเดียว
จึงมีนาทดลองสองร้อยไร่ที่อำเภอฉางเลนี้