แววตาของเกาหยางเป็นประกายคลุกเคล้า
"เด็ก?"
"ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ"
เฉินเซิ่งเล่าต่อ "นอกกำแพงเมืองมีหมู่บ้านเล็ก ๆ หลายหมู่บ้าน มีเด็กน้อยผู้ไร้ที่พึ่งอยู่ไม่น้อย บ้างก็พ่อแม่สิ้นชีพไม่มีผู้ใดดูแล บ้างก็ครัวเรือนยากจนจนหม้อข้าวเดือดไม่เป็น"
"เฉินมอทุกเดือนจะมาเยี่ยมพวกเขา เอาเงินทองมาให้ อุปการะการศึกษา จักหากระดาษและพู่กันมาให้"
เกาหยางกำหมัดแน่น มิได้เอ่ยถ้อยคำใด
ดวงพักตร์งามของซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็เต็มไปด้วยความขวัญไหว
"ยังมี..."
น้ำเสียงของเฉินเซิ่งเบาลงยิ่งกว่าเดิม
"ยังมีอีกผู้หนึ่ง"
"ผู้ใด?"
เฉินเซิ่งลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวว่า "เฉินมอเคยช่วยชีวิตเด็กคนหนึ่งไว้ในเมืองฉางอัน กล่าวกันว่าชิ้นมือของพ่อค้าคน แต่เด็กน้อยผู้นั้น...ถูกพ่อค้าคนทำลายจนพิการไปแล้ว"
เกาหยางขมวดคิ้ว "ทำลาย? ความหมายว่าอย่างไร?"
"กระหม่อมก็มิอาจกล่าวให้ชัดแจ้ง"
"คง...คงเป็นคนหมา"
เมื่อเกาหยางได้ฟัง ดวงตาของท่านเบื้องหลังเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง
แต่ซ่างกวันวานเอ๋อร์กลับแสดงความงุนงง "คนหมา?"
"คนหมาคือสิ่งใด?"
เกาหยางเอ่ยว่า "นั่นคือวิธีที่โหดร้ายที่สุดในโลก ใช้ความเมตตาและความสงสารของมนุษย์มากวาดทรัพย์"
"ยิ่งทุกข์ยากก็ยิ่งน่าสงสาร ยิ่งปลุกความเมตตาและความสงสารของผู้คน"
"ดังนั้นจึงมีผู้บางพวกเผาเด็กที่ลักพามาจนไร้ชิ้นดี ผิวหนังเบี้ยวบูด ดูอัปลักษณ์ราวกับสุนัข แล้วโยนทิ้งไว้กลางถนนให้ร้องขอทาน ใช้สภาพเลวร้ายเช่นนั้นล่อลวงความสงสาร หลอกเอาเงินทองของผู้คน