ใบหน้าของหญิงชราหม่นไหม้ลงทันที
นางถอดถอนใจยาว จากนั้นยกมือชี้ไปยังเรือนนอกริมมุมลานที่ต่ำต้อยหลังหนึ่ง "อยู่ในนั้นเจ้าค่ะ เด็กคนนี้ขี้อายคนแปลกหน้า นอกจากท่านเสิ่นแล้วไม่ให้ใครเข้าใกล้เลย แม้แต่ตัวข้าผู้เฒ่าเอง ทุกครั้งที่นำข้าวมาส่ง ก็ต้องวางไว้ที่ประตูเท่านั้น รอเจ้าตัวออกมารับเอง"
"เด็กคนนั้น…บัดนี้เป็นอย่างไรบ้าง"
เกาหยางเอ่ยถามขึ้น
หญิงชราส่ายหน้า ขอบตาแดงก่ำ "ไม่ค่อยดีเลยเจ้าค่ะ แผลเน่าเปื่อยซ้ำอีก และก็มีไข้ขึ้นมาหลายวันแล้ว"
"ตัวข้าตั้งใจจะเข้าเมืองไปหาหมอให้จ่ายยา แต่…แต่ท่านท่านเสิ่นหลายวันมานี้ไม่ได้มา ตัวข้าก็ไม่มีเงิน…"
"ข้าขอไปดูได้หรือไม่"
"ท่านท่านโอรส นี่ข้า…"
ใบหน้าหญิงชราเต็มไปด้วยความลำบากใจ
"ข้าจะมองจากที่ไกล ๆ เท่านั้น" เกาหยางเอ่ยขึ้น
หญิงชราลังเลชั่วครู่ แล้วจึงพยักหน้า
เกาหยางไม่ได้ให้ซ่างกวันวานเอ๋อร์กับพวกนางตามมา แต่เดินเพียงลำพังตามหญิงชรามุ่งไปยังเรือนหลังนั้น
เกาหยางยืนอยู่นอกหน้าต่าง แลมองเข้าไปข้างใน เขาเห็นเงาเล็ก ๆ กอดรัดตัวเองอยู่ริมมุมกำแพง
เด็กชายอายุราวเจ็ดแปดปี ผอมบางเหมือนกระดูกแห้ง กอดตัวอยู่บนฟ่อนข้าว ส่งหลังให้ต่อประตู
เมื่อได้ยินเสียงวูบวาบ เด็กชายหันศีรษะมามอง
วินาทีนั้นเอง
แม้เกาหยางจะเคยเห็นความโสโครกของโลกมามากมายเพียงใด ก็ยังต้องกำหมัดแน่น รูม่านตาหดเกร็ง กองทัพโทสะพวยพุ่งขึ้นในใจเหมือนคลื่นยักษ์
ตั้งแต่หน้าผากจรดคาง ตั้งแต่ลำคอจรดแขนที่โผล่ออกมา เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นบิดเบี้ยวนับไม่ถ้วน
นั่นคือรอยแผลจากเหล็กนาบร้อน ๆ ที่ทับลงบนกาย เนื้อหนังพลิกกลับ น่าขนลุกน่าสยอง เหมือนสัตว์ประหลาดที่ถูกลอกหนังออกทั้งชั้นแล้วให้งอกใหม่