แคว้นเยี่ยน
ราชวังหลวง
เฉินผิงนั่งอยู่ในตำหนักหนังสือ มือกำจดหมายลับที่เพิ่งส่งมาถึงฉบับหนึ่งไว้ ค่อยโล่งใจขึ้นมาบ้าง
ในจดหมายลับมีข้อความอยู่บรรทัดเดียว:
“อ๋องเว่ยได้มีรับสั่งให้เทพสงครามแห่งแคว้นเว่ย ทัพบ๋าเถ่อหง นำทหารม้าดำหนึ่งหมื่นนายเข้าสู่ทะเลทรายใหญ่ เพื่อไปช่วยเหลือเฮ่อเหลียนฉา”
ดวงตาเฉินผิงลุ่มลึก
แคว้นเว่ยค่อนข้างแร้นแค้น ดังนั้นแม้จะอยู่ใกล้ซงหนู แต่ก็ต่างฝ่ายต่างไม่รุกรานกันมานาน
พอล่วงรู้ว่าเกาหยางแกล้งตาย และสงครามทั่วประเทศครั้งนี้เป็นเรื่องจริง เขาก็เริ่มหาทางรับมือ
ยุทธศาสตร์สามรัฐล้อมมหาจักรวรรดิเฉียนเพื่อช่วยเฮ่อเหลียนฉาเป็นวิธีรับมือ แต่เขารู้สึกว่าเวลายังไม่พอ แรงกดดันที่ให้แก่ราชันย์แห่งความตายยังไม่มากพอ เขาจึงเขียนจดหมายให้คนสนิทที่เฮ่อเหลียนฉาฝากไว้ในแคว้นเยี่ยน นำส่งไปยังเมืองหลวงแคว้นเว่ยด้วยม้าเร็ว เพื่อแสวงหาความเป็นไปได้แม้เพียงเส้นด้าย
“ท่านอาจารย์ เหตุใดแคว้นเว่ยจึงส่งทัพออกมา อ๋องเว่ยผู้นี้มักรักษาตนให้พ้นภัยอยู่เสมอ เหตุใดครั้งนี้จึงส่งทหารม้าดำหนึ่งหมื่นนายไปช่วยเฮ่อเหลียนฉาเล่า?”
“เพราะเขาอ่านเกมออก”
“หากดินแดนมั่วเป่ยเสียไป ซงหนูถูกทำลายล้าง ด้านเหนือของมหาจักรวรรดิเฉียนก็ไร้กังวลเบื้องหลัง เมื่อนั้น เป้าหมายคราหน้าของอู่จ้าว ก็คือหกรัฐ”
“มหาจักรวรรดิเฉียนในยามนี้แข็งแกร่งเกินไป กำลังแผ่นดินเข้มแข็งจนน่าหวาดหวั่น!”
“ฉะนั้น เขาจำต้องลงมือ”
เฉินผิงลุกขึ้นยืน เดินไปยังแผนที่มั่วเป่ยผืนมหึมา ปลายนิ้วลากผ่านเส้นทางจากเมืองหลวงแคว้นเว่ยถึงราชสำนักซงหนู
“ทุ่งหญ้ามั่วเป่ย แคว้นเยี่ยนมาไม่ทัน ระยะทางสามพันลี้ เสบียงและสัมภาระต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองเดือน”