"เฮ้อ..."
หวังจงยืนอยู่บนเชิงเทินเมืองซ่างอัน มองท้องฟ้าแสนไกล ครั้นนึกถึงวาจาของอู่จ้าวแล้ว ก็รู้สึกเจ็บปวดร้าวรานใจดั่งกินอุจจาระเข้าไปเต็มคำ
ขายหน้าเหลือเกิน!
อัปยศอดสู!
แม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร กลับต้องมาอยู่ในสภาพเช่นนี้ ช่างน่าขันนัก แต่ทว่ากลับโทษอู่จ้าวไม่ได้เลย
การหลงทางในครั้งนี้ เป็นความผิดของเขาเองจริง ๆ!
มิใช่ว่าหวังจงไม่คิดตีแตกทัพใหญ่ แต่เขาหาตัวคนไม่พบเลยต่างหาก!
มุมปากหวังจงกระตุกเล็กน้อย เขาจ้องมองกองทัพใหญ่แห่งแคว้นเยี่ยนเบื้องล่าง มือขวาค่อย ๆ ยกขึ้นช้า ๆ
วาจาฝ่าบาททำให้แม่ทัพน้อยรู้สึกดั่งกินอุจจาระ ข้าก็จะเชิญพวกเจ้ามาชิมอุจจาระบ้าง
หวังจงพึมพำอยู่ในใจ
เบื้องล่าง กองทัพเยี่ยนเริ่มบุกโจมตี
"ยิงธนู!"
เสียงของหวังจงแหบแห้ง แต่กลับก้องกังวานทั่วทั้งเชิงเทิน
ธนูแข็งห้าร้อยคันสั่นสะเทือนพร้อมกัน ลูกธนูมากมายดั่งตั๊กแตนบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ทิ้งโค้งมรณะกลางอากาศ แล้วพุ่งเสียบกองทัพเยี่ยนเบื้องล่างอย่างดุดัน!
มู่หรงฉว่างเห็นเหตุการณ์นี้ ก็หัวเราะเย็น "เพียงแค่ตัวตลกไร้สาระ!"
ถึงแม้ยุทโธปกรณ์ของแคว้นเยี่ยนจะเทียบมิได้กับมหาจักรวรรดิเฉียน แต่ก็มีการพัฒนาและปรับปรุงมาตลอด เกราะเหล็กแข็งแกร่งนัก
ธนูธรรมดาต่อให้ทะลวงเกราะได้ ก็มิได้สร้างบาดแผลร้ายแรงถึงตายนัก เว้นแต่จะยิงถูกรวมถึงจุดสำคัญ หรือศีรษะที่ไร้การป้องกัน
ทหารแนวหน้าของแคว้นเยี่ยนยกโล่ขึ้นพร้อมกันอย่างเข้าที่เข้าทาง "เคร้ง ๆ ๆ" เสียงดังระงม ลูกธนูส่วนใหญ่ถูกกันไว้ได้
มีเพียงบางส่วนที่ลอดผ่านช่องว่างเข้าไป ถูกทหารแถวหลัง