ทุ่งทะเลทรายใหญ่ ทางด้านตะวันออก
เฮ่อเหลียนฉาฉีกเกราะที่แตกหักบนบ่าออกอย่างแรง เผยให้เห็นบาดแผลเลือดโชก
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ
ไกลออกไป วงล้อมของมหาจักรวรรดิเฉียนกำลังค่อย ๆ หุบเข้ามาช้า ๆ
กองทหารดาบโม่นำหน้า ทหารหนักหุ้มเกราะประจำปีกทั้งสองข้าง ทหารม้าเคลื่อนพลอยู่รอบนอก เกาเทียนหลงวางทัพเป็นวงแหวนมรณะมาตรฐาน บีบพื้นที่เอาชีวิตรอดสุดท้ายของชาวซงหนูลงทีละน้อย
กองทัพซงหนูทั้งกองทัพกำลังเผยท่าทีแตกพ่าย อีกสักสองสามชั่วยาม ก็ต้องบาดเจ็บล้มตายอย่างหนักเป็นแน่
ไม่ต้องพูดถึงว่า ตอนนี้กองกำลังแกนกลางของเขาถูกตีจนติดกับ กองกำลังชั้นเยี่ยมของมหาจักรวรรดิเฉียนกำลังปิดล้อมเป็นชั้น ๆ คิดจะกลืนกินพวกเขาทั้งหมด
ไม่มีโอกาสแล้ว
หมดโอกาสโดยสิ้นเชิงแล้ว
ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องคิดไม่ใช่จะพลิกเกมได้หรือไม่ แต่คือตัวเองจะหนีรอดไปได้หรือไม่ต่างหาก
เพราะว่ายังไงเสีย หากยังมีชีวิตอยู่ ก็ยังมีหวังได้สู้ใหม่
ปาเท่อหายใจหอบเหนื่อย บาดแผลที่แขนซ้ายยังคงมีเลือดซึม "ท่านพ่อ ตอนนี้เราควรทำอย่างไรดี?"
เฮ่อเหลียนฉาสูดหายใจลึก กำดาบโค้งจันทราเงินในมือแน่น "จะทำอย่างไรได้อีกเล่า?"
"ฆ่า!"
"สู้ให้พบกับแสงแห่งความหวัง!"
เฮ่อเหลียนฉาชูดาบโค้งจันทราเงินขึ้นสูง ดาบโค้งในมือทอประกายเลือดภายใต้แสงตะวันยามเย็น
"ลูก ๆ ทั้งหลาย!"
"เทพเจ้าชั่วนิรันดร์เป็นพยาน!"
"ตระกูลเหอเลียนของเราปกครองทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สามสิบปี ไม่เคยก้มหัวให้ใคร วันนี้ คนมหาจักรวรรดิเฉียนคิดจะให้เราคุกเข่า คิดจะให้เราคลานออกไปจากดินแดนบรรพบุรุษแห่งนี้เหมือนหมา!"
"มันเป็นไปไม่ได้!"
"อินทรีแห่งทุ่งหญ้า ตายเป็นดี จะไม่ยอมคุกเข่า!"
"ตามข้าไป สู้ให้เป็นทางเลือด!!!"
คำราม!
คำราม!
คำราม!
องครักษ์ใกล้ชิดรอบกายเฮ่อเหลียนฉาพากันแผดเสียงคำรามกึกก้อง นัยน์ตาแดงก่ำ ตามเฮ่อเหลียนฉาบุกไปข้างหน้า