"หา?"
พอได้ยินคำพูดของเกาฉางเหวิน และเห็นท่าทางที่ทั้งเจ็บปวดแต่ก็คล้ายเคลิบเคลิ้มนั้น
เกาเฟิงก็ตกตะลึงไปทั้งหน้า กลั้นไม่อยู่แล้ว
"ไอ้ลูกทรพี เจ้ากล้าพูดอีกครั้งหรือไม่?"
เกาเฟิงโกรธจนควันออกหู ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างเห็นได้ชัด
เกาฉางเหวินงุนงง เขาหันไปทางเกาเฟิง "ท่านพ่อ ลูกบอกว่ารู้สึกยังไงก็ไม่รู้เหมือนกัน มันเป็นอะไรไปหรือ?"
เกาเฟิงแทบกระอักเลือด เขาพูดกับเกาหยาง "หยางเอ๋อร์ เจ้าไปรอข้าที่ท่านพ่อก่อนเถิด"
"ข้ามีธุระด่วนเล็กน้อย จะจัดการเสียก่อน"
เกาหยางเหลือบมองเกาฉางเหวิน มุมปากกระตุกเล็กน้อย นับถือเกาฉางเหวินอยู่เหมือนกัน
ตระกูลเกาในด้านความพิลึกพิลั่นแล้ว ต้องยกให้เกาฉางเหวินจริง ๆ
"ท่านพ่อ ถ้าเช่นนั้นลูกขอตัวก่อน"
พูดจบ เกาหยางก็จากไปทันที
ด้านหลัง
เกาเฟิงสาวเท้าเข้าไปหาทีละก้าว ๆ มุ่งตรงไปยังเกาฉางเหวิน
เกาฉางเหวินกลืนน้ำลาย ก้าวถอยหลัง ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"ท่านพ่อ ไม่ใช่ว่าจะจัดการพี่ชายหรือ? เหตุใดถึงกลายเป็นลูกล่ะ?"
เกาเฟิงทำหน้าเรียบเฉย
จนใจ ลูกพลับก็ต้องเลือกบีบลูกที่อ่อนนิ่ม
เกาหยางจอมกุนซือพิษอันดับหนึ่งแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ไม่ได้มีชื่อลือเลื่องลม ๆ เขาระมัดระวังถึงเพียงนี้แล้ว ยังจัดการเขาสักครั้งไม่ได้ กลับถูกเขาลอบโจมตีเสียเอง เมื่อเทียบกันแล้ว สู้จัดการเกาฉางเหวินเสียยังง่ายกว่า
อารมณ์ไม่ดี ก็ระบายมันออกมาเสียก่อน
"ท่านพ่อ ไม่ได้นะขอรับ!"
"ลูกทำผิดอะไร? พูดความจริงไม่ใช่เด็กดีหรือ? ซื่อสัตย์ก็ผิดด้วยหรือ?"