ในขณะเดียวกัน
ภายในประตูใหญ่
เกาเฟิงไขว้มือด้านหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม "พวกเจ้าจงฟังข้าให้ดี อีกประเดี๋ยวพอยัยลูกทรพีเข้ามา พวกเจ้าจงเข้าควบคุมตัวมันทันที"
"ฝูโป๋ เจ้าจำไว้ว่าต้องปิดปากยัยลูกทรพีนั่นเป็นอันดับแรก มันระมัดระวังนัก หากไม่ปิดปากมัน ให้เวลามันได้โต้ตอบ เกรงว่ามันจะงัดไม้ตายคุ้มกันตัวออกมา"
"จะโบยมันต้องปิดปากก่อน นี่คือประสบการณ์ที่ข้าสรุปได้!"
ด้านข้าง องครักษ์คนหนึ่งเอ่ยด้วยความกังวล "ท่านพ่อบ้าน แผนนี้จะสำเร็จหรือขอรับ?"
เกาเฟิงเบิกตากว้าง ตวาดกลับ "จะไม่สำเร็จได้อย่างไร?"
"เพียงปิดปากมันก่อน แล้วโบยทีหลัง ถึงเวลานั้นแม้จะมีเครื่องรางคุ้มกาย ข้าก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น โบยมันไปแล้วก็จบเรื่อง"
เกาเฟิงคิดถึงจุดนี้ ใบหน้าเผยรอยยิ้มแห่งแผนการที่บรรลุผล
ไอ้ลูกทรพีนี่ มันคิดว่าเกาเฟิงไม่มีตูดหรืออย่างไร?
"ฮิๆ บิดาช่างหลักแหลมยิ่งนัก คราวนี้ดูเถิดว่าท่านพี่จะหนีพ้นอย่างไร?"
"มิใช่ข้าเป็นคนก่อเรื่อง แต่วาจาสาบานของท่านพี่นี่มันเกินไปจริงๆ อีกประเดี๋ยวข้าจะช่วยบิดาจับตัวมันมัดไว้ บิดาลงมือโบยได้เลย!"
เกาฉางเหวินได้ยินดังนั้น จึงรีบเอ่ย
เจ้าเครื่องจับตุ๊กตาตัวนี้ เขายังทำไม่สำเร็จจนป่านนี้ นับว่าทำให้เขาเดือดร้อนแสนสาหัส
ดวงตาของเกาเฟิงเต็มไปด้วยความเย็นชา จากปากของเกาเทียนหลง เขาล่วงรู้ความจริงแล้ว
ไอ้ลูกทรพีนี่ ไม่อาจทนมันได้อีกต่อไป!
วันนี้ เขาจะให้เกาหยางได้รู้ว่า ไม้เรียวใต้ชายคาบุตรกตัญญูนั้นเป็นเช่นไร
เกาเฟิงมายืนด้านข้างประตูใหญ่ มือถือหวายมีหนามชูสูง บรรดาองครักษ์ประจำจวนต่างจ้องเขม็งไปยังประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท