"ท่านพ่อ คำพูดนี้ของท่านฟังดูไม่รื่นหูเลย นี่เป็นพฤติกรรมปกติของตลาด หาได้มีความเกี่ยวข้องกับการใช้ตำแหน่งหาผลประโยชน์ส่วนตัวแม้แต่น้อย"
"ที่สำคัญคือ จะทำสงครามเศรษฐกิจ เงินย่อมยิ่งมากยิ่งดี ทุกอีแปะล้วนแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธคมกริบต่อรัฐจ้าว นี่ก็เพื่อมหาจักรวรรดิเฉียน เพียงแต่สุดท้ายข้าเก็บค่าตอบแทนความเหนื่อยยากนิดหน่อยเท่านั้น"
เกาเฟิง: "..."
"ทั้งสองสิ่งนี้แตกต่างกันที่ใด?"
เกาหยางไม่ตอบ เพียงแต่กลอกตามองบนใส่เกาเฟิงไม่หยุด
"เจ้ามีความมั่นใจว่า จะได้กำไรไม่ขาดทุน?"
เกาเทียนหลงมีสีหน้าเคร่งขรึม เอ่ยถาม
เกาหยางจ้องมองเกาเทียนหลง ตอบอย่างซื่อตรง "ท่านปู่ พูดตามตรง ขอรับ หลานไม่เคยรบในศึกที่มั่งคั่งเช่นนี้มาก่อนเลยในชีวิต"
เขาใช้ทรัพยากรทางการคลังของมหาจักรวรรดิเฉียนมาวางกับดัก ทั้งยังปล่อยข่าวดีและข่าวร้ายได้ตามใจ นโยบายก็อยู่ในการควบคุมของเขา
ใต้หล้านี้ผู้ใดอาจขาดทุนได้ แต่เขาไม่มีทาง
เพราะ... เขาคือทุนก้อนใหญ่ที่สุดในกับดักนี้ เขาคือฝ่ายขายชอร์ตที่ใหญ่ที่สุด
"ข้ายังมีเงินอีกสามหมื่นตำลึง อีกเดี๋ยวจะไปเอามาให้เจ้า"
เกาเทียนหลงเอ่ยขึ้นทันที
เกาเฟิงได้ยินคำนี้ ก็ทำหน้าสุดจะเชื่อสายตา จ้องมองเกาเทียนหลง
เกาเทียนหลงมีสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง "ข้าอายุใกล้เจ็ดสิบแล้ว เก็บเงินไว้ทำศพบ้างเป็นไร?"
"เจ้ามีข้อข้องใจ?"
ต่อคำนี้ เกาเฟิงจะกล้าเอ่ยวาจาใดได้อีก ได้แต่ก้มหน้าซ้ำๆ
"หลานขอบพระทัยท่านปู่"
"ท่านปู่โปรดวางใจ เงินที่ได้มา พวกเราท่านหลานแบ่งกันครึ่งหนึ่ง เมื่อถึงตอนนั้นไปยังสถานอาบอบนวดด้วยกันเพื่อล้างเท้า"